อวิ๋นเฉียวกลับมาพร้อมถือของเต็มไม้เต็มมือ มีทั้งไก่เคเอฟซี เนื้อย่างเสียบไม้ วุ้นเส้นต้มยำ ไอศกรีม เขาวางของทั้งหมดลงบนโต๊ะ อวิ๋นตั่วกำลังจะยื่นมือไปหยิบพอดี แต่ก็โดนเขาปัดมือออกเสียก่อน “ของเธอยังไม่มา”“ของหนูเป็นอะไรคะ?”“โจ๊กหม้อดิน พี่ถือมาไม่ได้ เดี๋ยวอีกสักพักทางร้านจะมาส่งให้”พออวิ๋นตั่วได้ยินคำว่าโจ๊ก เธอก็ขมวดคิ้วแล้วถามว่า“มีแค่โจ๊กเหรอคะ?”“ที่พี่สั่งให้เธอเป็นโจ๊กกระดูกอ่อนต้นตำหรับ พ่อครัวต้องตุ๋นสิบสองชั่วโมงกว่าจะออกรสชาติ”“รอตั้งสิบสองชั่วโมง แบบนั้นหนูไม่หิวตายไปก่อนแล้วเหรอไง” อวิ๋นตั่วกลืนนํ้าลายขณะที่มองดูลั่วเสวี่ย ฉงหรง เซียวเซียวและจื่อเถิงที่กำลังกัดน่องไก่ แล้วพูดว่า “ให้หนูทานรองท้องก่อนไม่ได้เหรอ”“ทำไมเธอโง่แบบนี้เนี่ย เขาก็ต้องเคี่ยวเสร็จไว้นานแล้วสิ ลูกค้าทุกคนที่ไปจะต้องรอสิบสองชั่วโมงหมดเลยหรือไงล่ะ? ไม่ต้องรีบ อย่างมากสิบนาทีก็ถึงแล้ว”ยังไม่ทันถึงสิบนาที โจ๊กหม้อดินของอวิ๋นตั่วก็มาถึงแล้ว พอเปิดฝาออกก็มีไอร้อนลอยออกมา“เป็นยังไงล่ะ” อวิ๋นเฉียวพูดอวิ๋นตั่วหาอยู่ตั้งนาน แต่ก็หากระดูกไม่เจอ “โจ๊กกระดูกหมูไม่ใช่เหรอคะทำไมไม่เห็นกระดูกสักชิ้นเลยล่ะ ดูจืดชืดแปลกๆ?”“เธอไม่เข้าใจสินะ พี่จะบอกให้ว่าเขาต้มกระดูกข้ามคืนเลย วันต่อมาก็เอาเนื้อกับกระดูกออก จากนั้นก็นำข้าวคุณภาพดีใส่ลงในนํ้าซุปกระดูก ตุ๋นด้วยไฟอ่อนๆ ส่วนที่ยอดเยี่ยมที่สุดของกระดูกก็จะเข้าไปในโจ๊ก เวลา
