อวิ๋นเฉียวแสดงความโมโหของตัวเองโดยการยิงฟันทำท่าจะตะครุบอยู่ข้างหลังอวี่เจ๋อ แต่เขาก็ทำได้แค่นั้นพอประตูเปิดออก คนกลุ่มหนึ่งก็กรูกันเข้ามา มุงล้อมอวิ๋นตั่วไว้ราวกับว่ามีอะไรที่อยากถามมากมาย แต่พอเห็นว่าเท้าของอวิ๋นตั่วแดง พวกเขารู้สึกเป็นห่วงขึ้นมาทันที “ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้ล่ะ เท้าของเธอบาดเจ็บแล้วทำไมไม่บอกพวกเรา?”“บาดเจ็บแค่นิดเดียวเอง ไม่เป็นอะไรหรอก” อวิ๋นตั่วพูดอวิ๋นเฉียวเห็นว่านอกจากตัวเองกับจื่อเถิงแล้วในห้องก็มีแต่ผู้หญิง เขาก็พลันรู้สึกว่าตัวเองเป็นที่พึ่งขึ้นมาในทันที ดังนั้นจึงเริ่มสั่งจื่อเถิง “จื่อเถิง นายไปกดนํ้ามาหน่อย”จื่อเถิงไม่เต็มใจนิดหน่อย เขาไม่เคยเอาใจใคร แม้แต่เซียวเซียวก็ไม่เคย“ไปเถอะๆ” เซียวเซียวผลักเขาอวิ๋นเฉียวมองจื่อเถิงที่ถือกระบอกนํ้าร้อนออกจากห้องไป ก็พูดกับเซียวเซียวว่า “ดูออกเลยว่าเขาดูแลใครไม่เป็น เธอต้องสั่งสอนเขานะ”“หนูยกเขาให้พี่เลยค่ะ พี่ช่วยสั่งสอนหน่อย” เซียวเซียวพูด“ถ้าเธอยกจื่อเถิงให้เขา แทนที่จะสั่งสอนให้ดี แฟนของเธออาจจะได้กลายเป็นของคนอื่นได้นะ” อวิ๋นตั่วพูดอวิ๋นเฉียวจึงบอกว่า “เธอพูดแบบนี้แสดงว่าไม่รู้น่ะสิ ถ้าแย่งไปได้ ก็ถือว่าไม่ใช่แฟนตัวเองแล้วล่ะ”“ฉันว่าพี่อวิ๋นเฉียวพูดถูก” เซียวเซียวเห็นด้วยเป็นอย่างมาก“เธอเข้าใจอะไรง่ายกว่าอวิ๋นตั่วมาตั้งแต่เด็กแล้ว เดี๋ยวพี่ไปซื้อของกินให้พวกเธอ ทุกคนอยากกินอะไรกัน?” อวิ๋นเฉียวพูด“หนูอยากกินเคเอ
