ฟซี ได้ไหมคะ?” ลั่วเสวี่ยถาม“เธอนี่สิ้นคิดมากเลยนะ!” อวิ๋นเฉียวพูดลั่วเสวี่ยจึงบอกว่า “ก็ตอนนี้หนูอยากกินแค่เคเอฟซีนี่”“งั้นก็กินเคเอฟซีเถอะ ซื้อโค้กกลับมาเยอะๆ นะคะ” อวิ๋นตั่วพูด“กินโค้กเยอะแล้วกระดูกเปราะนะ ถ้าหลิวอวี่เจ๋อรู้ว่าพี่เอาให้เธอกิน เขาคงก็ปล่อยไวรัสใส่คอมพิวเตอร์และโทรศัพท์ของพี่หมดสิ เธออยากให้พี่ตายเหรอ!”“พี่นี่สิ้นคิดจังเลยนะคะ!” ลั่วเสวี่ยตอกกลับ“ถ้าเธอคิดได้ เธอก็ไปซื้อสิ แล้วก็บอกกับหลิวอวี่เจ๋อด้วยว่าเธอเป็นคนให้อวิ๋นตั่วดื่มโค้ก แถมกินกับไก่ทอดด้วย ดูสิว่าเขาจะขอบคุณเธอยังไง! ”อวิ๋นเฉียวไม่ยอมอ่อนข้อลั่วเสวี่ยได้ยินแล้วก็ยักไหล่ “ก่อเรื่องน้อยๆ ไว้จะดีกว่า ”อวิ๋นเฉียวออกไปซื้อของกิน“เธอรู้จักอวี่เจ๋อตั้งนานแล้ว ทำไมไม่รีบบอกพวกเราล่ะ?” ลั่วเสวี่ยเริ่มสอบสวนอวิ๋นตั่วอวิ๋นตั่วจึงบอกว่า “ฉันบอกแล้ว วันนั้นที่อยู่ห้องสมุดฉันพูดแล้วชัดๆ ใช่ไหมฉงหรง?”เมื่อฉงหรงนึกย้อนไป แล้วก็พยักหน้าอย่างไม่มีทางเลือก“ก็พวกเรานึกว่าเธอคุยโม้นี่!” ลั่วเสวี่ยพูด“แค่รู้จักเขาถือว่าเอามาคุยโม้ได้ด้วยเหรอ?” อวิ๋นตั่วชี้ไปที่เซียวเซียว“เซียวเซียวกับจื่อเถิงก็รู้จัก เทียนอี้ก็รู้จักนะ ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ไม่เป็นพวกขี้โม้หรือไง?”“พวกเรารู้จักกันเพราะอุบัติเหตุของเธอนะ” เซียวเซียวหัวเราะขึ้นมา“เขาเป็นครูที่บ้านเธอจริงเหรอ?” ลั่วเสวี่ยถามแบบไม่พอใจอวิ๋นตั่วพยักหน้า“ว่ากันว่าเขาเก่งมากเลยนะ เ
