ก่งขนาดนี้ทำไมไม่ทำให้ไม้ผุอย่างเธอกลายเป็นอัจฉริยะล่ะ เห็นได้ชัดว่าที่เขาลือกันไม่น่าเชื่อถือ” ลั่วเสวี่ยพูดเซียวเซียวจึงบอกว่า “แค่นี้ก็ดีมากแล้ว โดยรวมแล้วก็เปลี่ยนผลลัพธ์ของไม้ผุได้อย่างอัศจรรย์นะ คิดดูสิคนที่สอบได้ยี่สิบเจ็ดคะแนน สามารถสอบเข้ามหา‟ลัย C ได้ ไม่ต่างกับนิทานพันหนึ่งราตรีของอาหรับ* [1]เท่าไรหรอก?”อวิ๋นตั่วโกรธแล้ว “อย่าพูดถึงยี่สิบเจ็ดคะแนนได้ไหม สนุกนักหรือไง?หรือว่าสอบได้ยี่สิบเจ็ดคะแนน แล้วจะโดนตอกตะปูให้อับอายอยู่บนเสาตลอดไป?”เซียวเซียวแลบลิ้นแล้วพูดว่า “ไม่พูดแล้วๆ งั้นพูดถึงครั้งที่ได้สิบเจ็ดคะแนนเป็นไง?”อวิ๋นตั่วโบกมือให้เซียวเซียวแล้วพูดว่า“นั่นก็นานมากแล้ว เธอรีบกลับไปเถอะ ต่อไปพวกเราก็ไม่ต้องมาเล่นกันแล้ว”“ไม่ได้สิ ฉันยังไม่ได้กินอะไรเลยนะ ฉันต้องอยู่ที่นี่ รอพี่เธอซื้ออาหารกลับมาก่อน กินเสร็จแล้วค่อยไป” เซียวเซียวพูดจื่อเถิงถือกระบอกนํ้าร้อนกลับมา พอได้ยินคำว่าของกิน ตาก็ลุกวาว
“พี่อวิ๋นเฉียวไปซื้อของกินเหรอ พวกเธอให้เขาซื้ออะไรมาบ้าง?”
นิทานพันหนึ่งราตรีของอาหรับ*เป็นการอุปมาว่าเป็นเรื่องแปลกประหลาดไร้สาระ
