อวิ๋นตั่วผิดหวังเล็กน้อย เห็นชัดๆ แต่ทำไมเขาถึงไม่ยอมรับล่ะ?ในที่สุดอวี่เจ๋อก็เข้าใจแล้วว่าเวลาอยู่ต่อหน้าอวิ๋นตั่ว ศักดิ์ศรีหน้าตาของตัวเองไม่จำเป็นเลยแม้แต่น้อย เขาจับมือเธอไว้ “เมื่อวานพี่นอนไม่ค่อยหลับรู้ไหมเพราะอะไร?”“เพราะพี่โทรหาหนู แต่เทียนอี้รับโทรศัพท์” อวิ๋นตั่วพูดอวี่เจ๋อเริ่มจะฝืนยิ้มออกมา พออวิ๋นตั่วพูดแบบนี้ เขาก็รู้ว่าเมื่อวานตัวเองโง่แค่ไหน ที่จริงรู้ว่าตัวเองใจลอยตั้งแต่ตอนเช้าที่เจออวิ๋นตั่วแล้ว คิดไปคิดมาตัวเองก็หึงนิดนห่อย เสียหน้าจริงๆ“ไม่ถามหนูหน่อยเหรอคะว่าทำไมเทียนอี้ถึงรับโทรศัพท์แทน?”อวิ๋นตั่วถามอวี่เจ๋อ“พี่พอจะเดาออกแล้ว” อวี่เจ๋อพูด“หืม?”อวิ๋นตั่วไม่เชื่อ เขามีความสามารถในการคาดการณ์จริงๆเหรอ?อวี่เจ๋อพูดขึ้น “สือเหยียนกับเทียนอี้ไปกินข้าวด้วยกัน สือเหยียนโดนเทียนอี้มอมเหล้าจนเมา แล้วก็ไปส่งเธอที่หอพัก อ้างว่าจะดูแลสือเหยียน ไม่ยอมกลับไป”อวิ๋นตั่วเบิกตาโพลง “พี่เก่งจริงๆ เลยค่ะ ไปเป็นนักสืบได้เลยนะเนี่ย!”สีของท้องฟ้านอกหน้าต่างมืดลงแล้ว ลมตอนกลางคืนพัดเข้ามา ม้วนให้ผ้าม่านสีขาวเลิกขึ้น อวี่เจ๋อยืนขึ้นแล้วปิดหน้าต่าง “นี่ก็ดึกแล้ว”อวิ๋นตั่วดูนาฬิกา ตอนนี้เป็นเวลาสองทุ่มครึ่งแล้ว เธอเอนกายนอนนลงแล้วยื่นมือหนึ่งออกมา “พี่จับมือหนูไว้นะคะ รอให้หนูหลับแล้วพี่ค่อยไป”อวี่เจ๋อนั่งลงข้างเตียง แล้วกุมมือของเธอไว้ อวิ๋นตั่วกลับเบิกตาโพลงขึ้นไม่รู้สึกอยากหลับเลยแม้แ
