ต่น้อย “พี่หึงเหรอคะ?”“อะไรนะ?”“ห้ามตีมึนสิคะ!”อวี่เจ่อยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า “ก็นิดหน่อย”อวี่เจ๋อไม่อยากจะยอมรับ เขารู้สึกเสมอว่าการหึงหวงนั้นโง่มากแต่อวิ๋นตั่วดูผิดหวังมาก “นิดเดียวเองเหรอคะ?”อวี่เจ๋อยิ้มอย่างยอมแพ้ “ก็ได้ๆ บางครั้งพี่ก็รู้สึกไม่มั่นใจในตัวเอง กังวลว่าตัวเองแก่แล้วจะโดนเธอคัดออกจากชีวิตแล้วจริงๆ!”อวิ๋นตั่วยิ้มออกมาแล้วพูดมาก “ดีจริงๆ เลย!”“ดีจริงๆ?” อวี่เจ๋อไม่เข้าใจ นี่ไม่ใช่เรื่องที่เสียศักดิ์ศรีหรอกเหรอ?“ถ้าพี่รู้สึกเฉยๆ นั่นแปลว่าพี่ไม่ได้แคร์หนูสักนิดยังไงล่ะคะ! ” อวิ๋นตั่วพูดอวี่เจ๋อหัวเราะออกมา เขาไม่เคยคิดถึงตรรกะนี้เลย “ต่อไปเธอห้ามพาผู้ชายเข้าหออีกนะ”“แฟนของลั่วเสวี่ยกับคนอื่นๆ ก็ไม่ได้เหรอคะ?”“ไม่ได้แน่นอน ที่นั่นมีเธออยู่นี่”“ก็ได้ค่ะ”“หลับตา”อวิ๋นตั่วหลับตาลง ขนตาที่ยาวเป็นแพเหมือนใบพัดปกคลุมดวงตาไว้แล้วกระดกขึ้นเล็กน้อย กลายเป็นเส้นโค้งที่สวยงาม อวี่เจ๋อเอาคางตัวเองหนุนบนเตียง มองอวิ๋นตั่วจนตะลึงไป เขาสามารถมองเห็นเส้นขนละเอียดบนหน้าเธอได้ ใบหน้าสีขาวแกมสีแดง ดูรวมๆ แล้วเหมือลูกท้อ ทำให้อดใจไม่ไหวอยากจะกัดเข้าสักทีอวี่เจ๋อเข้าไปใกล้อีกนิด เขาอยากจูบเธอมาก แต่จังหวะที่เข้าไปใกล้ริมฝีปากเธอนั้นเขาก็หยุดลง เขาตัดใจทำไม่ลง เหมือนกับบางครั้งเวลาที่ได้ของขวัญที่ดีที่สุดมา ก็ทำใจกินไม่ลง ทำใจเล่นไม่ลง เพียงอยากจะถือไว้ในมืออยู่อย่างนี้ ขณะที่มองเธอยิ้มก็เหมือ
