อวิ๋นเฉียวไม่ฟังอวิ๋นตั่ว เขาเดินออกมานอกบ้านแล้วโทรหาอวี่เจ๋อ แต่ว่าเขาไม่รับโทรศัพท์เลย สิ่งนี้ทำให้อวิ๋นเฉียวบันดาลโทสะมาก โตป่านนี้แล้ว ยังไม่เคยเจอคนที่บังอาจไม่รับโทรศัพท์ของคุณชายใหญ่บ้านอวิ๋นเลยสักครั้ง!เขามองโทรศัพท์แล้วพึมพำ “ต่อให้นายไม่เห็นความสำคัญของฉัน แต่ต้องเห็นแก่หน้าอวิ๋นตั่วบ้างสิ? หยิ่งขนาดนี้ ระวังฉันจะทำให้นายได้หยอดนํ้าข้าวต้ม!”เพิ่งจะพูดจบ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นแล้ว เป็นอวี่เจ๋อที่โทรมาอวิ๋นเฉียวตกใจ ทำไมถึงได้โทรมาตอนที่เขาเพิ่งนินทาไป หรือว่าโทรศัพท์ของตัวเองถูกเขาดักฟังแล้ว คิดไปคิดมา อย่างสมองของเจ้าหมอนี่ ถ้าอยากจะดักฟังโทรศัพท์ตนโดยไม่ให้ใครรู้ก็ง่ายดายเหมือนพลิกฝ่ามือ พอคิดได้แบบนี้ ก็เสียวสันหลังโดยไม่รู้ตัว มือก็สั่น เกือบทำโทรศัพท์มือถือหล่นแตกแล้วพอกดรับโทรศัพท์ เขาก็เปลี่ยนสีหน้าท่าทางทันที ห่างกันแค่หน้าจอกั้นก็สัมผัสได้ถึงรสชาติการประจบสอพลอที่เข้มข้น “อวี่เจ๋อ เมื่อกี้ฉันโทรหานายทำไมไม่รับล่ะ ยุ่งอยู่ใช่ไหม ถึงได้ไม่สะดวกรับโทรศัพท์ ถ้าไม่สะดวกก็ช่างเถอะ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก”อวี่เจ๋อถือสายโทรศัพท์ นึกว่าตัวเองโทรผิดไป “อวิ๋นเฉียวเหรอ?”“ใช่สิ ฉันอวิ๋นเฉียวเอง”“ทำไมวันนี้นายถึงได้พูดอะไรแปลกๆ?”“แปลกเหรอ?”อวิ๋นเฉียวมองดูตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดขึ้นว่า“ตอนนี้นายทำอะไรอยู่?”“เพิ่งปราชุมเสร็จ” อวี่เจ๋อพูด“ปราชุมอะไร โทรศัพท์ก็ไม่รับเลย?”อวี่เจ๋อไ
