้าไปในห้อง วางเธอลงบนเตียง ชูยินสั่งให้แม่บ้านหลิวช่วยต้มซุปไก่ให้อวิ๋นตั่ว แล้วกลับเข้าห้องไปนั่งข้างๆ อวิ๋นตั่ว ใช้มือหนึ่งจับมือของลูกสาว แล้วใช้อีกมือหนึ่งสัมผัสใบหน้า ขมวดคิ้วพลางพูดว่า “ลูกผอมไปแล้วนะ”“ที่ไหนกันคะ ตอนอยู่มหา‟ลัยหนูกินอิ่มนอนหลับ แล้วจะผอมได้ยังไงล่ะ” อวิ๋นตั่วพูด“กินที่มหา‟ลัยจะไปสู้กินที่บ้านได้ยังไงล่ะ?อย่าพูดคำนี้ต่อหน้าแม่บ้านหลิวนะ เดี๋ยวเขาได้ยินแล้วจะเสียใจเอา ลูกน่ะ ใจร้ายไปแล้วนะ พอเข้ามาลัยก็เอาแต่เที่ยวเล่นสนุก วันหยุดไม่ยอมกลับบ้าน โทรศัพท์ก็ไม่รู้จักโทรมา ลูกยุ่งขนาดนั้นเลยเหรอ?” ชูยินพูด“จะไม่ยุ่งได้ไงละครับ เอาแต่มีความรักอยู่ได้น่ะ!” อวิ๋นเฉียวพูดอวิ๋นตั่วกลอกตาใส่อวิ๋นเฉียว แต่ไม่ทันเสียแล้ว“มีความรักเหรอ ลูกคบกับใครล่ะ?” ชูยินถาม“จะเป็นใครไปได้ล่ะครับ?” อวิ๋นเฉียวหรี่ตาลงมองน้องสาว“อวี่เจ๋อ?” ชูยินเดาออก“คุณแม่ฉลาดมากครับ!” อวิ๋นเฉียวพูด“ลูกกลับมาแบบนี้ แล้วอวี่เจ๋อรู้หรือเปล่า?” ชูยินถามขึ้นอีก “เขาเป็นอาจารย์มหา‟ลัย ลูกต้องรู้จักวางตัวนะ อย่าสร้างปัญหาให้เขาเด็ดขาด!”“ได้ยินหรือยัง รู้จักวางตัวหน่อย!” อวิ๋นเฉียวพูดตามอยู่ข้างๆอวิ๋นตั่วจึงบอกว่า “หนูประพฤติตัวไม่เหมาะสมเมื่อไรกันคะ หนูว่าหนูเกือบจะได้เป็นตัวแทนนักศึกษาดีเด่นอยู่แล้วนะ แต่พี่น่ะ เอาแต่สร้างกระแสอวดภูมิ สร้างปัญหาให้หนูเยอะแยะ!”อวิ๋นตั่วชี้หัวหอกไปที่อวิ๋นเฉียวสำเร็จแล้ว ชูยิน
