จึงหันขวับกลับไปมองลูกชายทันที “ลูกไปมหา‟ลัยน้องมาเหรอ? ไปจีบเพื่อนน้องเหรอ? แม่จะบอกไว้เลยนะลูกจะก่อเรื่องอะไรอยู่ข้างนอกแม่ไม่สนหรอก แต่อย่าไปทำให้อวิ๋นตั่วลำบาก!”“ผมเปล่านะครับ ผมทำซะที่ไหนกัน! ” อวิ๋นเฉียวโกรธจนหน้าแดง“คุณแม่พูดแบบนี้ไม่ยุติธรรมนะครับ อวิ๋นตั่วพูดคำเดียวคุณแม่ก็เชื่อ ไม่ตรวจสอบอะไรเลย คุณแม่ลองถามเธอดูสิว่าผมไปมหา‟ลัยเธอแค่กี่ครั้งเอง? รวมแล้วสองครั้ง หนึ่งในนั้นก็รวมถึงวันนี้ที่เธอเรียกผมไปด้วย”“พอแล้ว แม่ไม่รู้จักลูกหรือไง หมาขี้ย่อมต้องมีมูล”อวิ๋นเฉียวจึงบอกว่า “ช่างเถอะครับ ผมว่าคุณแม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะมีลูกเขยเก่งๆ ก็ดูถูกผมแล้ว ผมจะโทรเรียกคนที่คุณแม่ชอบมาก็แล้วกัน”อวิ๋นตั่วมองอวิ๋นเฉียวที่หยิบโทรศัพท์ออกมา พลางโวยวายว่า “พี่จะทำอะไรน่ะ?”“โทรหาอวี่เจ๋อไง ถามเขาหน่อยว่าทำไมไม่ดูแลน้องพี่ให้ดี นึกไม่ถึงเลยว่าจะทำเธอเจ็บตัวแล้ว!”“พี่อย่าโทรนะคะ!” อวิ๋นตั่วตะโกนเสียงดัง
ปากสุนัขไม่อาจงอกงาออกมาได้* (สำนวน) คนไม่ดีไม่มีทางที่จะพูดคำพูดดีๆ ออกมาได้
