การแสดงโรลเลอร์สเก็ตของอวิ๋นตั่วกับกู่เลี่ยงได้รับความนิยมในสาขามาก และได้เป็นตัวแทนไปเข้าร่วมงานเลี้ยงต้อนรับนักศึกษาใหม่ อาจารย์ที่ปรึกษาเองก็ชื่นชม พูดพรํ่าไม่หยุด “ผมรู้อยู่แล้วว่าคุณน่ะไม่ธรรมดา ไม่คิดเลยว่าจะมีเซอร์ไพร์สขนาดนี้ เยี่ยมมาก! งานเลี้ยงต้อนรับนักศึกษาใหม่จะจัดขึ้นในอีกสามวัน ฝึกซ้อมให้ดีล่ะ”หลังอาหารเที่ยง กู่เลี้ยงก็ดึงอวิ๋นตั่วไปซ้อม แต่ก็เกิดเหตุที่คาดฝันขึ้นอวิ๋นตั่วหกล้มจนข้อเท้าพลิก เมื่อส่งตัวไปที่ห้องพยาบาลแล้ว หมอก็บอกให้เธอพักนิ่งๆ งานเลี้ยงต้อนรับนักศึกษาใหม่ในอีกสามวันก็ไม่สามารถเข้าร่วมได้กู่เลี่ยงเริ่มเสียความมั่นใจ จะไปหาคู่แสดงตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วแน่ๆ“ตอนแรกยังคิดว่าวันนั้นจะต้องโดดเด่นแน่ๆ แต่ดูท่าคงหมดหวังแล้วล่ะ” กู่เลี่ยงมองอวิ๋นตั่วแล้วถอนหายใจออกมา “วันนี้เธอฝึกแบบใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวเลยนะ”อวิ๋นตั่วให้กู่เลี่ยงพยุงตัวเองเดิน แต่เดินไปได้แค่สองเก้าก็แย่แล้ว ข้อเท้าของเธอยังคงเจ็บอยู่เลย“นายอย่าเพิ่งพูดเลย บางทีอีกสามวันอาจจะดีแล้วก็ได้”อวิ๋นตั่วปรึกษากับกู่เลี่ยง“กระดูกและกล้ามเนื้อบาดเจ็บต้องรักษาร้อยวัน แค่สามวันจะดีขึ้นได้ยังไง?”“แม้ว่ามันจะไม่ได้หายดี แต่ก็คงไม่เจ็บแบบนี้แล้วล่ะ แค่การแสดงห้านาทีฉันทนไหวน่ะ”“ช่างมันเถอะ อย่าฝืนเลย”“ฟังที่ฉันบอกเถอะน่า อย่าเพิ่งพูดเลย”“ถึงฉันจะไม่พูด แต่ท่าเดินของเธอน่ะ คนอื่นก็ดูออกอยู่ดี”อวิ๋นตั่วคิด
