อวิ๋นตั่วหงอยลงไปถนัดตา ถ้าอวี่เจ๋อเข้าใจผิดจะทำยังไง?ฉงหรงกับลั่วเสวี่ยออกมาจากโรงอาหาร พอเห็นท่าทางซึมๆ ของอวิ๋นตั่วแล้วก็แปลกใจ “เป็นอะไรไป เมื่อกี้ยังดีๆ อยู่เลย หยูเทียนอี้พูดอะไรกับเธอเหรอ?”“ไม่มีอะไรหรอก สั่งข้าวให้สือเหยียนหรือยัง?”ลั่วเสวี่ยชูซาลาเปาในมือขึ้น “นี่ไง”“เธอเอาซาลาเปากลับไปให้สือเหยียนเถอะ ฉันจะไปห้องเรียนก่อน”“เรื่องอะไรล่ะ ฉันก็ไม่อยากขึ้นบันไดเหมือนกันนะ” ลั่วเสวี่ยไม่ยอม“ซาลาเปาสองลูก คนส่งสามคนมันไม่ดูระดมกำลังเกินไปหน่อยเหรอ?”ฉงหรงหัวเราะ “เพราะอย่างนั้นเธอเอาไปให้คนเดียวก็พอ เพราะพวกเธอเป็นลูกพี่ลูกน้องกันนี่”“ถูกต้องแล้ว” ลั่วเสวี่ยส่งซาลาเปาในมือให้อวิ๋นตั่ว “ถึงเวลาแสดงให้เห็นถึงความรักลึกซึ้งระหว่างพวกเธอแล้ว”อวิ๋นตั่วถือซาลาเปา ในใจก็ด่าสือเหยียนไปด้วย ใครใช้ให้เธอดื่มจนเมาแบบนั้น สมนํ้าหน้า ปล่อยให้หิวตายไปเลย เธอเอาซาลาเปาขึ้นมา กัดเข้าไปหนึ่งคำ พอกินหมดไปหนึ่งลูก อีกลูกก็กินไม่ไหวแล้ว แต่จะสิ้นเปลืองก็ไม่ได้อย่างนั้นก็เอาไปให้สือเหยียนก็แล้วกันซาลาเปาถูกวางลงบนโต๊ะด้วยความโมโห สือเหยียนมองซาลาเปาที่มีอยู่แค่หนึ่งลูกด้วยความไม่พอใจ “ฉันให้พวกเธอซื้อมาสองลูกไม่ใช่เหรอ?”“เป็นผู้หญิง แค่อาหารเช้ากินซาลาเปาตั้งสองลูก ไม่กลัวว่าคนอื่นรู้เข้าจะหัวเราะเอาหรือไง”“ฉันกินสองลูกก็ถูกคนหัวเราะ แต่เธอกินสามลูกนี่คนอื่นจะว่ายังไง?”สือเหยียนหิวจนรู้สึกโมโห ไม่ม
