เขาไปสั่งอาหารที่โรงอาหาร แต่เพราะยังเช้าอยู่ ทำให้เขาได้เพลิดเพลินกับกลิ่นเช้าที่อาหารสดใหม่ เพียงแต่เขากลับรับรสอาหารไม่ได้เลย โจ๊กหนึ่งถ้วยเขาใช้เวลากินอยู่ครู่ใหญ่ สายตาเอาแต่มองนาฬิกา บรรดานักศึกษาก็ค่อยๆ ทยอยกันเข้ามา แต่อวิ๋นตั่วกลับยังไม่มา หรือว่าเธอไม่ได้กินอาหารเช้าที่โรงอาหาร?นักศึกษาบางคนเห็นเขาแล้วก็ตื่นเต้น “อาจารย์หลิว ทำไมมากินข้าวที่นี่ล่ะคะ?”จากหอพักศาสตราจารย์มาที่นี่นั่นไกลมาก เพราะอย่างนั้นถึงน่าแปลกใจอยู่บ้าง เขาได้แต่ตอบกลับไปอย่างคลุมเครือ “ครับ”“หนูนั่งด้วยได้ไหมคะ?” นักศึกษาหญิงถามหยั่งเชิง เมื่อเห็นว่าที่นั่งซ้ายขวาของเขายังว่าง“ได้สิ”พอมีคนมานั่งข้างๆ เขาก็กินแบบนับเมล็ดข้าวไม่ได้อีกต่อไป แต่เมื่อมีคนมานั่งข้างๆ แล้วพูดกันตลอดไม่ได้หยุด อย่างน้อยก็สามารถนั่งนานได้อีกสักหน่อย แจ่ถ้าหากว่านั่งกินคนเดียวแล้วกินเป็นชั่วโมงไม่หมดสักที อย่างนั้นเป็นก็ยังไงอยู่อวิ๋นตั่วกับฉงหรงและลั่วเสวี่ยเดินเอ้อระเหยเข้ามา พอเห็นหลิวอวี่เจ๋อที่ถูกบรรดานักศึกษาสาวล้อมรอบก็เกิดพูดติดอ่างขึ้นมา “ละ…หลิว…อวี่เจ๋อ!”ฉงหรงมองตามทางที่เธอชี้ไป จุดสีเขียวท่ามกลางพุ่มสีแดงแบบนั้น ไม่ใช่หลิวอวี่เจ๋อแล้วจะเป็นใครได้อีก?“ทำไมเขาถึงมากินข้าวที่นี่ล่ะ?”อวี่เจ๋อเมื่อเห็นอวิ๋นตั่ว ฉงหรงกับลั่วเสวี่ยอยู่ด้วยกัน ไม่มีสือเหยียนกับเทียนอี้ เขาก็รู้สึกโล่งใจขึ้น คิดว่าที่เมื่อวานเทียนอี้อยู่หอพั
