”ลั่วเสวี่ย “ไม่ต้อง ฉันจะไดเอท”“เธอไม่อ้วนเลยสักนิด ทำไมต้องลดนํ้าหนักด้วย?” เทียนอี้นั่งลงข้างอวิ๋นตั่ว “เมื่อวานหลับสบายไหม?”“สบายมาก” ลั่วเสวี่ยพูด “ถ้าไม่ใช่ว่าเจ้าของห้องกลับมา เราก็คงยังนอนกันอยู่!”“เธอล่ะ?” เทียนอี้ถามอวิ๋นตั่ว“หลับสบายดี”เทียนอี้ขยับเข้าใกล้อวิ๋นตั่ว กระซิบเสียงเบา “แต่ใครบางคนอาจจะนอนไม่หลับล่ะ”อวิ๋นตั่วมองเขาอย่างระแวง “นายหมายความว่ายังไง?”“ไม่มีอะไรหรอก เมื่อวานเขาโทรมา เธอหลับแล้ว ฉันก็เลยรับสายให้”อวิ๋นตั่วกระแทกกล่องข้าวลงบนโต๊ะ ยกมือชี้หน้าเทียนอี้ โมโหจนพูดไม่ออก “นะ…นาย…หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”เธอวิ่งออกไปนอกโรงอาหาร คิดจะไล่ตามอวี่เจ่อไป เธอต้องอธิบายเรื่องเมื่อคืนให้ชัดเจน จะให้เขาเข้าใจผิดเธอไม่ได้แต่ทว่าข้างนอกมีแต่ต้นไม้ที่ทอดยาว ไร้ซึ่งวี่แววของอวี่เจ๋อ!
