ฉงหรงนำไม้กวาดวางกลับไว้ที่เดิม พอกำลังจะนอน ก็ได้ยินสือเหยียนตะโกนขึ้นมา “นํ้า นํ้า?”อวิ๋นตั่วรินนํ้าหนึ่งแก้ว แล้วประคองสือเหยียนขึ้นมา เพิ่งดื่มไปหนึ่งอึกนํ้าก็พุ่งออกมา เธอเริ่มอาเจียนแล้ว ตอนคํ่าก็ไม่ได้กินอะไรไป นอกจากของเหลวสีเหลืองที่อาเจียนออกมาแล้วก็ไม่มีอะไรอีก แต่กลิ่นนั้นเหม็นมากฉงหรงใช้มือบีบจมูก แล้วพูดด้วยเสียงอู้อี้ว่า“คืนนี้จะทำยังไงกันดีล่ะ?”“ถ้ารู้แต่แรกว่าจะเป็นแบบนี้ ให้หยูเทียนอี้อยู่ที่นี่ก่อนดีกว่า” ลั่วเสวี่ยพูดอวิ๋นตั่วหยิบไม้ถูพื้นกับถังนํ้า เตรียมจะไปที่สระนํ้า แต่พอเปิดประตูก็เห็นเทียนอี้ยังยืนอยู่ตรงทางเข้า พอเขาเห็นในมือเธอถือถังนํ้ากับไม้ถูพื้น ก็แย่งไปอย่างรีบร้อน “อาเจียนแล้วเหรอ มา ฉันทำเอง”เทียนอี้เอาถังนํ้ามาถือไว้ แล้วพูดกับอวิ๋นตั่วว่า “พวกเธอไปพักที่ห้องพักข้างๆ ก็ได้ ที่นั่นไม่มีคน”“ทำไมที่นั่นถึงไม่มีคนล่ะ?” ลั่วเสวี่ยอดสงสัยไม่ได้เทียนอี้หัวเราะแล้วพูดว่า “ฉันให้พวกเขาคนละร้อยหยวน ให้พวกเขาไปอาศัยหอเพื่อนอยู่น่ะ”“พวกเขาก็ตอบตกลงเหรอ?”“มีเงินจะปลุกผีขึ้นมาโม่แป้งยังไงก็ได้” เทียนอี้ทำท่าทางเหมือนบอกว่าฉันมีเงินฉันเก่งที่สุด“งั้นนายเก็บกวาดดีๆ พวกเราจะไปนอนพักผ่อนทางนั้นแล้ว” อวิ๋นตั่วโบกมือให้ฉงหรงกับลั่วเสวี่ย ทั้งสามก็เดินไปถึงห้องข้างๆ แล้วข้างๆ ห้องพักไม่มีคนจริงๆ ด้วย เห็นเตียงและเก้าอี้ เหมือนเพิ่งเก็บกวาดไป“นึกไม่ถึงว่าหยูเทียนอี้จะ
