สือเหยียนนั่งอยู่ตรงข้ามกับเทียนอี้ ท่าทางดูสงบนิ่ง “ยังจะมาบอกว่าฉันพูดไม่น่าฟัง คำพูดของนายมันไม่น่าฟังกว่าฉันอีกไม่ใช่หรือไง”“ในเมื่อเธอไม่ชอบที่นี่ เธอก็น่าจะรีบบอกสิ ฉันจะได้เปลี่ยนที่ไม่ใช่หรือไง? ยังไงฉันก็อยากจะเลี้ยงข้าวขอบคุณเธอ ก็ต้องเอาตามที่เธอชอบสิ”เทียนอี้ใช้การกระทำอธิบายว่าอะไรที่เรียกว่าพูดน่าฟังกว่าร้องเพลง ปากก็บอกว่าถ้าสือเหยียนไม่อยากกินก็เปลี่ยนที่ได้ แต่ร่างกายกลับตรงกันข้ามกับคำพูดของตัวเอง เพราะเขาหยิบเอาตะกร้าขึ้นมาเลือกอาหารแล้ว เลือกไปก็พูดกับสือเหยียนไปด้วย ”ฉันว่าเธอน่าจะลองชิมดู จริงๆ นะ เมื่อยังมีชีวิตอยู่รสชาติไหนก็ควรจะลองดูให้หมดสิ”สือเหยียนลุกขึ้นยืนอย่างไม่เต็มใจ หยิบตะกร้าแล้วเริ่มเอาลูกชิ้นเนื้อมาหนึ่งไม้ คิดไปคิดมาก็โยนกลับลงไปในตู้แช่แข็ง จากนั้นก็เดินกลับไปกลับมาอยู่หน้าตู้หลายรอบ พร้อมกับตะกร้าที่ว่างเปล่า“ถ้าเป็นแบบนี้เธอคงเลือกอะไรไม่ได้สักถ้วยแน่ๆ” เทียนอี้หัวเราะเยาะ“ฉันว่าของพวกนี้มันไม่ค่อยถูกสุขลักษณะ! ” สือเหยียนมองอาหารตรงหน้าอย่างรังเกียจ จิตนาการภาพตัวเองกินพวกมันเข้าไปไม่ออกเทียนอี้เลือกเรียบร้อยแล้วส่งให้พนักงานน้าน จากนั้นก็ไปสั่งเนื้อแกะ
10 ไม้ กับปลาหมึกย่าง 2 ไม้ที่เครื่องสั่งอาหารอัตโนมัติตรงแคชเชียร์ตอนที่หมาล่าทั่งถูกยกมาเสิร์ฟนั้น เนื้อแกะกับปลาหมึกย่างก็ถูกส่งมาแล้วเช่นกัน“คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าระบบสั่งอาหารของที่นี่จ
