อวี่เจ๋อลูบหัวอวิ๋นตั่ว แล้วพูดต่อว่า “ระหว่างที่รอให้อวิ๋นตั่วเติบโตบ่อยครั้งที่พี่กลัวว่า ถ้าโตแล้วคนที่เธอชอบไม่พี่ใช่ขึ้นมาจะทำยังไง? ตอนนั้นพี่จึงขัดแย้งในตัวเองมาก ทั้งหวังให้เธอโตเร็วๆ ทั้งกลัวว่าเธอจะเติบโต เพราะถ้าเธอยังเป็นเด็กอยู่อย่างน้อยพี่ก็ยังเป็นครูของเธอได้ แต่ถ้าเธอโตแล้ว ถ้าคนที่เธอชอบไม่ใช่พี่ พี่ยังจะมีเหตุผลอะไรที่จะได้อยู่ข้างเธออีกล่ะ? ตอนนี้ที่พี่กอดเธออยู่ พี่ก็ยังวิตกกังวลอยู่เลย รู้สึกเสมอว่าสวรรค์กำลังเล่นตลกกับพี่หรือเปล่า ทำไมส่งคนมีค่าแบบนี้มาให้พี่ได้? พี่กลัวว่าตัวเองจะกล้าหาญไม่พอ ไม่สามารถจูงมือเธอจนถึงวันที่นับหนึ่ง สอง สามแล้วตายพร้อมกันได้ ถ้าพี่ตายก่อนเธอล่ะ เธอจะทำยังไง? พี่อยากบอกว่า พี่จะรักเธอตลอดกาล แต่ตลอดกาลนั้นนานแค่ไหนกัน? ตอนที่ชีวิตพี่จบลง นั่นเรียกว่าจุดสิ้นสุดของตลอดกาลหรือเปล่า มันจะหยุดลงตรงนั้นหรือเปล่า?”“มีคำพูดบางอย่างพี่รู้คนเดียวก็พอ แต่วันนี้พี่อยากจะบอกเธอ” อวี่เจ๋อมองอวิ๋นตั่ว ด้วยสายตาหยาดเยิ้มอาวรณ์ “อวิ๋นตั่ว หากไม่ใช่เพราะความตาย เราจะไม่แยกจากกัน!”อวิ๋นตั่วละลายไปกับความอ่อนโยนนี้ สองมือของเธอกอดเอวอวี่เจ๋อไว้แน่น พลางพึมพำว่า “ทำยังไงดีคะ หนูอยากกอดพี่ไว้แบบนี้จนชั่วฟ้าดินสลายเลย!”อวี่เจ๋อถูจมูกของอวิ๋นตั่วเบาๆ “ไม่อายเหรอไง เธอดูสิคนบนถนนกำลังมองเธอทั้งนั้น!”อวิ๋นตั่วแอบชายตาขึ้น คนที่เดินไปมาบนถนนกำลังหันมามองพว
