ยบหลิวอวี่เจ๋อไม่ติดล่ะ?”“ฉันก็แค่พูดความจริง”“หรือว่าเธอก็ชอบหลิวอวี่เจ๋อเหมือนกัน?” เทียนอี้รู้สึกไม่ยุติธรรมมากเขาเป็นคนที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ ไม่น่าเชื่อว่าจะแย่งกับบัณฑิตไส้แห้งแค่คนเดียว บัณฑิตกับสาวงาม ละครเล่นบทแบบนี้มาเป็นร้อยปีแล้ว วันนี้ยังไม่เบื่ออีกเหรอ? ทำไมถึงมีผู้หญิงที่โง่เขลามากมายถูกสิ่งที่เรียกว่าพรสวรรค์ของผู้ชายดึงดูดได้ล่ะ? ที่จริงแล้วพรสวรรค์มันกินไม่ได้ พวกเธอไม่รู้หรือไง?ทั้งสองเข้ามาในร้านซุปหมาล่าร้านหนึ่ง สือเหยียนปฏิเสธร้านเล็กๆ แบบนี้มาก รู้สึกว่าไม่มีสุขอนามัย ตอนที่นั่งลง เธอก็หยิบผ้าเช็ดปากมาเช็ดโต๊ะกับเก้าอี้รอบหนึ่งขัดหูขัดตาเทียนอี้มาก คิดในใจว่าถ้าเป็นอวิ๋นตั่วคงไม่เรื่องมากขนาดนี้“วางใจเถอะ บังเอิญกินครั้งเดียวไม่ตายหรอก ไม่ใช่สารหหนูซะหน่อย!”
