ยอาจจะรู้สึกว่าพี่ชายเธอไม่ใช่แบบที่เขาชอบก็ได้? ไม่แน่อาจมีสักวันที่ลั่วเสวี่ยรู้สึกจริงๆ ว่าเฉินอวี้ถึงจะเป็นคนที่อยู่กับเขาได้ยันแก่เฒ่าล่ะ?”“พี่กำลังบอกว่าความรู้สึกคนเราเปลี่ยนกันได้อย่างนั้นเหรอคะ? ถ้าอย่างนั้นความรู้สึกพี่จะเปลี่ยนไปไหม? จะมีสักวันไหมที่จู่ๆ พี่รู้สึกว่าหนูไม่ใช่คนที่จะอยู่กับพี่ยันแก่เฒ่า แล้วพี่ก็ไม่ต้องการหนูแล้ว แล้วก็ทิ้งหนู?”“เธอคิดแบบนี้ได้ยังไง?”“ที่พี่เพิ่งพูดไปหมายความแบบนี้ชัดๆ ใครก็บอกเรื่องอนาคตไม่ได้ วันนี้รักกัน ถ้าวันหนึ่งกลับพบว่าไม่รักกันแล้ว คนเราไม่ผิด แต่เป็นเพราะความรู้สึกเปลี่ยนแล้ว”อวี่เจ๋อหยุดก้าวเดิน ดวงตาอวิ๋นตั่วที่อยู่ใต้แสงจันทร์มีหยดนํ้าตาคลอ ลูกตาดำคู่นั้นเหมือนท้องฟ้ายามราตรีบนหัวของเขา ส่วนหยดนํ้าตานั่นก็เป็นดวงดาวในท้องฟ้ายามราตรีอวี่เจ๋อใช้มือประคองใบหน้าอวิ๋นตั่ว เช็ดนํ้าตาที่แก้มของเธอ แล้วพูดเนิบๆ ว่า “จำได้ว่าอวี่ซีเคยพูดกับพี่ตอนมีความรัก เธอถามพี่ว่าทำไมพี่ไม่มีความรักซะที พี่บอกว่าพี่กำลังรอใครบางคนอยู่ พี่หวังว่ารอให้ตัวเองพบคนๆนั้นก่อน เมื่อความรู้สึกของพี่ครบถ้วนสมบูรณ์แล้ว พี่จะสามารถพูดกับเธอคนนั้นได้เต็มปากเต็มคำว่าในที่สุดเธอก็มาแล้ว ฉันรอเธอมาตลอด แล้วจากนั้นก็มีอยู่วันหนึ่งที่พี่เจอคนที่พี่รอแล้ว ก็คือเธอไง พี่เคยลังเล เคยสงสัยว่าตัวเองคิดผิดหรือเปล่า เพราะพี่เห็นเธอเติบโตมา เห็นการเปลี่ยนแปลงของเธอทีละนิดเ
