ช่วงนี้ลั่วเสวี่ยรักใคร่อวิ๋นตั่วเป็นพิเศษ ไปห้องสมุดก็จองที่ให้ ไปโรงอาหารก็ต่อแถวให้ ดูแลเอาใจใส่มากอวิ๋นตั่วเดาความคิดของลั่วเสวี่ยออก อวิ๋นเฉียวที่น่ารังเกียจนั่นหาปัญหามาให้เธออีกแล้ว เธอคิดว่าจะไม่ยอมให้ลั่วเสวี่ยติดกับลึกไปกว่านี้ ต้องคุยกันให้รู้เรื่องเธอหาที่ที่ไม่มีคนเพื่อคุยกับลั่วเสวี่ย “ลั่วเสวี่ย พี่ชายฉันไม่ใช่คนดีอะไรหรอกนะ”แค่เปิดบทสนทนามาก็ดูท่าไม่ดีแล้ว เริ่มมาน้องสาวก็พูดถึงพี่ชายแบบนี้เลย ลั่วเสวี่ยคิดว่าอวิ๋นตั่วต้องมีเจตนาบางอย่างแอบแฝงอยู่ ในใจก็เกิดความรู้สึกต่อต้านขึ้นมา “ฉันยังไม่ได้พูดว่าจะอะไรกับพี่ชายเธอเลยนะ ทำไมเธอต้องรีบร้อนขนาดนี้ด้วย?”“หรือว่าเธอไม่ได้ชอบพี่ชายฉัน?” อวิ๋นตั่วถามพอถูกอวิ๋นตั่วดักทาง ลั่วเสวี่ยก็ไม่ยอม ไม่อย่างนั้นหลายวันนี้ก็จะเสียแรงเปล่า เธอพูดตอบอย่างอํ้าๆ อึ้งๆ “ฉันว่าพี่ชายเธอหล่อมาก ผู้ชายแบบนี้ทำให้ผู้หญิงหวั่นไหวเป็นธรรมดา”“ใช่ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่มีสาวเยอะขนาดนี้หรอก”“เขามีสาวเยอะเหรอ?”“พี่ชายฉันเป็นเพลย์บอย ตั้งแต่อายุ 18 งานหลักของเขาก็คือมีความรัก สาวๆ ของเขาน่ะคำนวณเป็นคนไม่ได้ ต้องคำนวณเป็นกลุ่ม เอาจริงๆ ก็คือถ้าเขาไม่ใช่พี่ชายของฉัน ฉันคงจัดการเขาเพื่อความสงบสุขของผู้คน ส่งเขาเข้าสถานกักกันไปแล้ว ทำตัวไม่น่าให้อภัย ไม่มีความรับผิดชอบ ก็ไม่เท่ากับอันธพาลทำผิดกฎหมายหรอกเหรอ? ถ้าเป็นเมื่อ 40 ปีก่อนคงถูกยิงเป้าไปแล้ว”“พี
