่ชายเธอนี่น่าสงสารจริงๆ ทำไมถึงได้มีน้องสาวแบบเธอนะ”อวิ๋นตั่วคิดไม่ถึงว่าลั่วเสวี่ยจะพูดประโยคนี้ออกมา แทนที่จะชะงักค้างแต่ฝ่ายนั้นกลับมีความคิดแปลกๆ ปกติแล้วเวลาได้ยินอะไรแบบนี้ ก็ควรจะรู้สึกว่าไม่เป็นธรรมต่อผู้หญิงด้วยกันที่เสียหาย จากนั้นก็สาบานว่าจะถอยให้ห่างผู้ชายแบบนั้นไม่ใช่หรอกเหรอ?“นะ…น่าสงสาร? เธอคิดว่าพี่ชายฉันน่าสงสารเหรอ คนที่น่าสงสารน่าจะเป็นผู้หญิงพวกนั้นมากกว่าหรือเปล่า?”ลั่วเสวี่ย“ความสัมพันธ์ของพี่ชายเธอกับผู้หญิงพวกนั้นน่ะเป็นความสัมพันธ์แบบที่ยินยอมกันทั้งสองฝ่าย สุดท้ายไปกันต่อไม่ได้ นั่นก็เป็นปัญหาของคนสองคน ทำไมถึงปัดความผิดให้พี่ชายเธอคนเดียวล่ะ? นี่มันสมัยไหนแล้ว คนเรารักกันจำเป็นต้องอยู่กันไปจนแก่เฒ่าเลยเหรอ? ได้เคยรักกันก็ดีแล้ว เพราะงั้น ผู้หญิงพวกนั้นน่ะไม่น่าสงสารหรอก ที่ฉันบอกว่าพี่ชายเธอน่าสงสาร ก็เพราะเขามีน้องสาวอย่างเธอนี่ไง”อวิ๋นตั่วกะพริบตาปริบๆ แปลกใจมากกว่าเดิม “ฉันทำไม?”ลั่วเสวี่ยพูดด้วยท่าทางจริงจัง “เธอลองคิดดูสิ เธอเป็นน้องสาวแท้ๆ ของเขา น้องสาวมาพูดถึงพี่ชายแบบนี้ เขาจะต้องโดดเดี่ยวแค่ไหน! คนคนหนึ่งแม้แต่คนที่ใกล้ชิดที่สุดก็ยังไม่เข้าใจ หรือว่าไม่น่าสงสารอย่างนั้นเหรอ?”ตอนแรกอวิ๋นตั่วอยากให้เพื่อนยอมล้มเลิกความคิด แต่ไม่คิดว่าจะถูกฝ่ายนั้นสั่งสอนเสียเอง แถมยังฟังดูแล้วมีเหตุผลอีกต่างหาก เธอยิ้มแหยๆ ส่งให้ลั่วเสวี่ย “ถ้าพี่ชายฉันมาได้ยินที
