ยวจงใจทำเป็นมองไม่เห็น แล้วพูดกับลั่วเสวี่ย “ลั่วเสวี่ย ตอนบ่ายมีธุระไหม เราไปทานข้าวกันเถอะ”ลั่วเสวี่ยยังไม่ทันตอบ อวิ๋นตั่วก็พูดว่า “ตอนบ่ายพวกเราต้องเข้าเรียนนะคะ!”“ไม่เป็นไร พี่รอพวกเธอเลิกเรียนได้”อวิ๋นตั่วโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เธอคงซวยมาหลายชาติถึงได้มีพี่ชายแบบนี้ตอนนี้เอง อวี่ซีก็วิ่งมาจากที่ไกลๆ ไม่ต้องรอให้อวิ๋นเฉียวเห็น เธอก็ใช้มือบีบหูอวิ๋นเฉียวแล้วพูดว่า “มาหลอกเด็กผู้หญิงที่นี่อีกแล้วเหรอ นิสัยสุขนัขกินอึนี่แก้ไม่หายจริงๆ!”อวิ๋นเฉียวหันกลับไปเจอเข้ากับอวี่ซี ก็มองเธออย่างเย็นเยียบ“ทำอะไรน่ะ?”“คนนี้ใครคะ?” ลั่วเสวี่ยอึ้งไป“ฉันเป็นแฟนของเขาเอง!” อวี่ซีพูดอวิ๋นเฉียวจึงร้องว่า “เธอเป็นแฟนของฉันตั้งแต่เมื่อไรกัน! ทำไมฉันไม่รู้ล่ะ!?”“ยังมาแกล้งอีก โดนเปิดโปงแบบนี้แล้ว แกล้งต่อแล้วไปแล้วสนุกเหรอ?ฉันเป็นแฟนนายหรือเปล่า เดี๋ยวถามอวิ๋นตั่วก็รู้แล้ว!” อวี่ซีพูดทุกสายตาจับจ้องไปที่อวิ๋นตั่ว ตอนนี้อวิ๋นตั่วกำลังอยากให้อวิ๋นเฉียวรีบกลับไป เธอจึงพยักหน้าไปตามนํ้าตอนนี้ถึงตาอวิ๋นเฉียวที่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟบ้างแล้ว เขาเอะอะโวยวาย“อวิ๋นตั่ว เธอหลอกพี่!”เพิ่งจะพูดจบ ก็โดนอวี่เจ๋อผลักเข้ารถไป “กลับเถอะ อย่ามาทำขายหน้าตรงนี้เลย”————————————————————
