บกมือให้สือเหยียน “สือเหยียน”“อวิ๋นเฉียว”อวิ๋นเฉียวเสียใจมาก ตั้งแต่เล็กจนโต สือเหยียนก็ไม่เคยเรียกเขาว่าพี่เลยเพื่อนที่เดินตามสือเหยียนมานั้นวิ่งมาอยู่ข้างอวิ๋นตั่ว แต่สายตากลับจ้องอวิ๋นเฉียวอย่างไม่ลดละ “อวิ๋นตั่ว แฟนเธอเหรอ?”“พี่ชายฉันน่ะ” อวิ๋นตั่วพูดอวิ๋นเฉียวโบกมือให้นักศึกษาหญิงทั้งสองคนนั้น“เฮลโล พี่ชื่ออวิ๋นเฉียว”“หนูชื่อลั่วเสวี่ยค่ะ เหอลั่วเสวี่ย”“สวัสดีครับลั่วเสวี่ย!” อวิ๋นเฉียวใช่อีกมือหนึ่งคํ้าประตูรถไว้ คิดว่าตัวเองเท่มาก เขาชี้ไปที่ฉงหรงที่ยืนอยู่ข้างๆ ลั่วเสวี่ย “คนนี้ชื่อ?”ลั่วเสวี่ยรีบพูด “นี่ฉงหรงค่ะ พวกเราเป็นทั้งเพื่อนร่วมชั้นและรูมเมทของอวิ๋นตั่ว”“อ้อ!” อวิ๋นเฉียวคุยโว “น้องสาวของพี่ถูกโอ๋มาตั้งแต่เด็ก ต่อไปหวังว่าพวกเธอจะให้อภัยด้วยนะ”ลั่วเสวี่ยหัวเราะแบบหญิงสาวแล้วพูดว่า “ที่ไหนกันล่ะคะ พวกเราเข้ากับอวิ๋นตั่วได้ดีเลยล่ะ ใช่ไหมอวิ๋นตั่ว?”สือเหยียนใช้สายตาเย็นชามองลั่วเสวี่ยกับอวิ๋นเฉียวที่คุยกัน แล้วพูดกับอวิ๋นตั่วเบาๆ ว่า “จัดการพี่ชายเธอหน่อย สมภารไม่เกินไก่วัดหรอกนะ!”พออวิ๋นตั่วเห็นสือเหยียนที่ยโสโอหังเข้าตึกหอพักไปแล้ว เธอก็หันไปมองอวิ๋นเฉียว หันไปยิ้มอย่างจนใจ แล้วเดินไปข้างๆ เข้า “พี่คะ บอกว่ามีธุระด่วนต้องรีบไปไม่ใช่เหรอ?”“ธุระด่วนเหรอ ไม่มีนี่” อวิ๋นเฉียวไม่ให้ความร่วมมือสักนิด“ไม่มีได้ไงคะ พี่นัดเพื่อนคนสำคัญไว้นี่” อวิ๋นตั่วขยิบตาให้พี่ชายอวิ๋นเฉี
