อวิ๋นเฉียวกินข้าวเสร็จแล้วก็เข้าไปล้างหน้าล้างตา จากนั้นก็ออกไปหาอวิ๋นตั่วอวี่ซีมองกล่องอาหารเปล่าบนโต๊ะแล้วก็พึมพำกับตัวเอง “ทำไมเป็นคนแบบนี้นะ กินแล้วก็ไม่รู้จักเก็บ!”“จริงสิ เขาเมาได้ยังไง แล้วทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะคะ?”อวี่ซีโผล่หน้าออกมาจากห้องนํ้า “วันนี้พอเข้ามาก็เห็นเขานอนอยู่บนเตียงพี่ ฉันตกใจแทบแย่แน่ะ”“ต่อไปเวลาพูดกับเขาก็อย่าไปพูดจาเหน็บแนมนัก เขาไม่ได้ทำอะไรให้เธอไม่พอใจสักหน่อย”เธอเดินออกมาจากห้องนํ้า เอากล่องข้าวที่ล้างสะอาดแล้ววางไว้บนโต๊ะ“พี่น่าจะจัดของบ้างนะคะ ที่นี่ไม่เหมือนที่ให้คนอยู่เลย”จู่ๆ อวี่เจ๋อก็พูดขึ้นว่า “เมื่อวานเป็นวันครบรอบวันตายของจือซ่าน อวิ๋นตั่วบอกว่าในวันนี้ของทุกปี อวิ๋นเฉียวจะดื่มจนเมา เมื่อวานเขามานอนที่นี่เมาไม่รู้เรื่อง เอาแต่พูดพรํ่าอยู่ประโยคเดียว”อวี่ซีนั่งลงข้างพี่ชาย “เขาพูดอะไรคะ?”“ไม่มีทางให้ไป” เขายกมือโอบไหล่น้องสาว “จริงๆ แล้วในใจของเขาเจ็บปวดมากนะ แต่พูดออกมาไม่ได้”“สมนํ้าหน้า!” ในของอวี่ซีสั่นไหวน้อยๆ แต่ด้วยนิสัยที่ติดมาหลายปี จะห้ามก็ห้ามไม่อยู่ จะเลี้ยวกลับก็ไม่ทัน“ทำไมถึงสมนํ้าหน้าล่ะ? เขาก็แค่รักคนคนหนึ่ง อยากอยู่ด้วยกันกับเธอมีอะไรตรงไหนที่ผิดกัน?”“เอาเถอะค่ะ อย่าพูดถึงเขาอีกเลย พี่คะ ฉันมีเรื่องอยากจะปรึกษาหน่อยได้ไหม?”เมื่อเห็นท่าทางประจบของน้องสาว เขาก็รู้เลยว่าท่าจะไม่ดีแล้ว“เรื่องอะไร?”“ฉันลาออกแล้วค่ะ! ฉันคิดดีแล้ว แทนท
