“ฉันไม่ได้ใส่เสื้อผ้า” อวิ๋นเฉียวว่าอวี่ซีอ้าปากค้าง จนกระทั่งผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้พูดออกมา “นายไม่ได้ใส่เสื้อผ้าแล้วนอนอยู่บนเตียงพี่ชายฉัน นี่พวกนายสองคน… ?ชอบไม้ป่าเดียวกันเหรอ!”“เธอนี่ขี้มโนจริงนะ ฉันก็แค่เมา ก็เลยมานอนที่นี่คืนหนึ่งเท่านั้น”ได้ยินแบบนั้นเธอก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งออก “ฉันตกใจแทบแย่ถ้าพี่ชายฉันเป็นเกย์ขึ้นมาฉันจะทำยังไงเล่า พ่อของฉันยิ่งฝากความหวังให้เขาเป็นคนสืบต่อวงศ์ตระกูลอยู่ด้วย!”อวิ๋นเฉียวหัวเราะเสียงเย็น “ครอบครัวธรรมดาๆ อย่างตระกูลหลิวของพวกเธอ มีคนสืบทอดหรือไม่มีก็ไม่ต่างกันหรอก”“ถ้าพูดแบบนั้น อย่างนั้นตระกูลอวิ๋นที่ยอดเยี่ยมของพวกนายก็น่าเสียดายที่ต้องมาพังในมือของนายแล้ว!”“ทำไมแค่เจอหน้าฉันก็ต้องมาพูดจาใส่ร้ายกันด้วย?” อวิ๋นเฉียวไม่พอใจ ”ฉันมันทำไมเหรอ ทำไมครอบครัวต้องมาพังในมือฉันด้วย?”“ก็นายว่าบ้านฉันก่อน!”“ฉันพูดความจริง!”“ฉันก็พูดความจริง!”ตอนที่อวี่เจ๋อกลับมานั้น อวิ๋นเฉียวก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เขายืนอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ มีอวี่ซียืนเท้าสะเอวอยู่ตรงหน้า ทั้งสองกำลังทะเลาะกัน“เกิดอะไรขึ้น?” เขารู้ว่าสองคนนี้ไม่ค่อยจะลงรอยกัน “ที่นี่ไม่ค่อยเก็บเสียง เพื่อนบ้านแถวนี้ก็เป็นนักกระจายข่าวตัวยงเลยนะ ถ้าพวกนายอยากดังนัก ก็เพิ่มเสียงมากกว่านี้สิ”อวิ๋นเฉียวกับอวี่ซีรีบปิดปากฉับ หันหน้ามามองอวี่เจ๋อ บนใบหน้าของอีกฝ่ายนั้นฉายแววโมโห ดูเหมือนว่าอวี่เจ๋
