อกำลังไม่พอใจพวกเขาอวี่เจ๋อวางกล่องข้าวลงบนโต๊ะ แล้วหันไปพูดกับอวิ๋นเฉียว “นี่ข้าวเที่ยงของนาย”ทำเอาอวี่ซีโมโหกับความไม่ยุติธรรม “ทำไมไม่มีของฉันล่ะ? เขาเป็นอะไรกับพี่ ฉันเป็นอะไรกับพี่ ทำไมแค่นี้พี่ก็แยกไม่ออก?”“พี่ไม่รู้ว่าเธอจะมา”อวิ๋นเฉียวหิวมากจริงๆ เขารีบเปิดกล่องข้าว แล้วกินเข้าไปอย่างกับเสือหิวโซ กินไปก็ยังไม่วายที่จะหัวเราะเยาะอวี่ซีอีก “เธอนี่ไม่เข้าใจอะไรเลยจริงๆฉันเป็นพี่ชายแท้ๆ ของคนที่อยู่ในใจเขา แต่เธอน่ะเป็นแค่น้องสาว น้องสาวน่ะจะมีอะไรดี? เธอไม่ใช่สิ่งที่เขาเลือก ตอนที่พ่อกับแม่ให้กำเนิดเธอมาน่ะ เขาอาจจะไม่ได้ยินยอมเสียด้วยซํ้า โตมาได้ขนาดนี้โดยที่ไม่ถูกจับยัดชักโครกก็ดีแค่ไหนแล้ว แล้วยังจะมาหวังให้เขาดีกับเธออีกเหรอ? แต่คนที่อยู่ในหัวใจของเขาน่ะไม่เหมือนกัน นั่นน่ะเป็นคนที่เขารัก คนที่จะอยู่ด้วยกันไปจนชั่วฟ้าดินสลาย เธอเทียบได้หรือไง?”“คนในใจ? ใครคะ?” อวี่ซีได้ยินว่าพี่ชายมีคนในใจแล้วก็ตื่นเต้นเสียยิ่งกว่าเห็นต้นปาล์มพันปีออกดอก พอตื่นเต้นแล้วก็เหมือนสมองจะเบลอไปหมดอวิ๋นเฉียว “ฉันเป็นพี่ชายของเขา เธอคิดว่าคนคนนั้นคือใครล่ะ?”“อวิ๋นตั่วเหรอ?” สติของอวี่ซีกลับมาแล้ว เธอมองพี่ชาย ท่าทางดูไม่ค่อยอยากจะเชื่อ “พี่กับอวิ๋นตั่วรักกันเหรอ? ทั้งสองคน?” อวี่ซีพูดขึ้นอย่างตะกุกตะกัก “อวิ๋นตั่วเข้ามหา‟ลัยแล้วก็รักกันเลยเหรอ? หรือว่าพี่รออวิ๋นตั่วมาตลอด? คนที่อยู่ในใจพี่คืออวิ๋น
