ห้องของอวี่เจ๋อเป็นห้องเดี่ยว พื้นที่ประมาณ 10 ตารางเมตร ตรงข้างผนังมีเตียงเดี่ยวตั้งอยู่ ที่ข้างเตียงนั้นมีโต๊ะทำงาน บนโต๊ะนั้นนอกจากโน๊ตบุ๊คแล้วก็มีหนังสือวางอยู่ มองๆ ดูแล้วเหมือนมีแต่หนังสือจนแทบไม่มีที่ให้นั่งอวี่เจ๋อรู้สึกอายเล็กน้อย เขาพยุงอวิ๋นเฉียวมานอนลงบนเตียง จากนั้นก็เริ่มจัดหนังสือ หวังจะหาที่นั่งให้อวิ๋นตั่ว “รกหน่อยนะ” เขาจัดหนังสือไปก็ยิ้มขอโทษไปด้วยอวิ๋นตั่วมองพี่ชายที่นอนเหยียดยาวอยู่แล้วก็รู้สึกผิดขึ้นมา “พี่จะนอนตรงไหนคะ?”“ไม่เป็นไรหรอก ตรงนั้นก็ยังนอนได้”เธอมองตามทิศทางที่มือของอีกฝ่ายชี้ไป ถึงได้เห็นว่าหลังกองหนังสือนั้นยังมีโซฟาตัวเล็กอยู่ตัวหนึ่ง“หนูว่าเราพาเขาไปที่ห้องรับรองของมหา‟ลัยดีไหมคะ”“กว่าจะมาถึงนี่ได้ไม่ง่ายเลย อย่าทำให้มันยุ่งยากดีกว่า” อวี่เจ๋อไม่เห็นด้วย “อีกอย่าง ให้เขาอยู่ห้องรับรองคนเดียว เธอวางใจได้เหรอ?”อวี่เจ๋อเห็นว่าอวิ๋นตั่วดูลังเล เขาจึงคลี่ยิ้มแบบสบายๆ ให้ “เอาล่ะ ที่นี่ยังมีพี่อยู่ เธอรีบกลับไปได้แล้ว”อวิ๋นเฉียวเองก็ราวกับจงใจ หลังจากที่อวิ๋นตั่วไปแล้ว เขาก็เริ่มอ้วกออกมา และอ้วกอยู่แบบนั้นทั้งคืนเช้าวันต่อมาตอนที่เขาตื่นขึ้นมานั้น ก็ยังรู้สึกมึนหัวมาก พอเห็นว่าตัวเองนอนอยู่กลางกองหนังสือ นึกยังไงก็นึกไม่ออกว่าที่นี่คือที่ไหน แล้วตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง เขาก้มลงมองตัวเองอีกที ก็เห็นว่าทั่วทั้งตัวเปลือยเปล่า มีแค่บ๊อกเซอร์ตัวเดียว
