ช่างน่าขายหน้าจริงๆ!จนกระทั่งอวี่เจ๋อยกอาหารเช้าเข้ามา เขาถึงได้สร่างขึ้น“อวี่เจ๋อ?”“ยังดีที่ยังจำคนอื่นได้” อวี่เจอเอาโจ๊กกับปาท่องโก๋วางบนโต๊ะ “ฉันกินที่โรงอาหารมาแล้ว นี่ของนาย”“ทำไมฉันมาอยู่ที่นี่ได้?”“จำได้ไหมว่าตัวเองเมา?”อวิ๋นเฉียวย้อนคิด “เมื่อวานฉันไปบาร์”“อวิ๋นตั่วไปรับนายมา แต่เธอก็พานายกลับไม่ไหว จนต้องตามฉันไปช่วย”“แบบนี้นี่เอง ขอบใจมาก!” อวิ๋นเฉียวชี้ท่อนบนเปลือยเปล่าของตัวเอง“เสื้อผ้าฉันล่ะ?”“เอาไปซักแล้ว”คนฟังเลิกคิ้ว “เสื้อผ้าของฉันต้องซักแห้ง ห้องซักรีดมหา‟ลัยนายมีบริการซักแห้งเหรอ?”“ไม่มี”“เฮ้อ อาร์มานี่ที่น่าสงสารของฉัน!”อวี่เจ๋อเอาเสื้อผ้าจากในตู้ออกมาให้อวิ๋นเฉียว “ใส่ของฉันไปก่อน กินข้าวเสร็จก็รีบกลับไปซะ ฉันต้องไปทำงานแล้ว”อวิ๋นเฉียวนวดขมับ “ยังปวดหัวอยู่เลย ฉันอยากนอนต่ออีกหน่อย ไหนๆก็มาแล้ว รอเจออวิ๋นตั่วก่อนค่อยกลับดีกว่า! อวิ๋นตั่วอยู่มหา‟ลัยสบายดีไหม?ได้ยินว่าหยูเทียนอี้นั่นก็อยู่มหา‟ลัยนี้ด้วย คะแนนของหมอนั่นเทียบกับฉันตอนนั้นยังไม่ได้เลย แต่ยังเข้ามหา‟ลัย C ได้ แถมยังเรียนสาขาคอมพิวเตอร์อีก คณิตศาสตร์ระดับสูงพวกนี้ เขาเรียนเข้าใจด้วยเหรอ? นายว่าฉันจะไปร้องเรียนที่ไหนได้บ้าง!”อวี่เจ๋อคืนกุญแจรถให้ “รถจอดที่ลานจอดรถหลังหอพัก”อวิ๋นเฉียวรับกุญแจไป ก่อนที่จะล้มตัวลงนอน จากนั้นก็กำชับอวี่เจ๋อ“เดี๋ยวเอาข้าวเที่ยงมาให้ฉันด้วยนะ”“อยากกินอะไรก็ไปโรงอาหารเอง”“ฉั
