อวิ๋นตั่วสอดตัวเข้าไปในผ้าห่ม โทรศัพท์ที่วางไว้ข้างหมอนก็สว่างขึ้นเป็นอวี่เจ๋อที่ส่งข้อความในวีแชทมา“นอนแล้วเหรอ?”เธอตอบกลับ “เพิ่งอาบนํ้าเสร็จ กำลังจะนอนค่ะ”เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา รอให้อวี่เจ๋อตอบข้อความกลับ แต่ผ่านไปสิบนาทีแล้วก็ยังคงไร้วี่แวว จนเธอทนไม่ไหวต้องเป็นฝ่ายโทรไปหาเขา “ทำไมพี่ไม่ตอบข้อความคะ?”ปลายสายดูแปลกใจมาก “ข้อความอะไร?”“หนูรอพี่ตอบวีแชท รอตั้งนานพี่ก็ไม่ยอมตอบ พี่ควรจะพูดอะไรหน่อยไม่ใช่หรือไง?”“ก็เธอบอกว่าจะนอนแล้ว พี่ก็เลยคิดว่าไม่รบกวน ให้เธอนอนน่าจะดีกว่า”อวิ๋นตั่วที่ได้ฟังโมโหจนเจ็บไปหมด “เวลาแบบนี้พี่ควรจะพูดอะไรดีๆหน่อยถึงจะถูกสิคะ”“เช่นอะไรล่ะ?” อวี่เจ๋อถามอวิ๋นตั่วคิดอยู่ครู่หนึ่ง “นอนหลับฝันดีนะ อย่าลืมฝันถึงกันด้วย!”“โอเค หวังว่าคำพูดของเธอจะเป็นจริง พี่จะฝันถึงเธอ”“เห้อ…”ในตอนนั้นเธอถึงรู้ว่าตัวเองติดกับดักแล้ว เหมือนกับตกหลุมพราง แต่ก็สายไปเสียแล้วเพราะฝ่ายนั้นชิงวางสายไปแล้ววางสายไปทั้งๆ แบบนี้เนี่ยนะ! เธอโมโหมาก ได้แต่แลบลิ้นปลิ้นตาใส่โทรศัพท์ อย่างกับว่าทำแล้วอวี่เจ๋อจะเห็นตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น จนฉงหรงต้องออกปาก “อวิ๋นตั่วดึกแล้วยังไม่นอนอีกเหรอ?”“ขอโทษที เดี๋ยวฉันออกไปรับข้างนอก”เธอเดินออกจากหอเพื่อไปรับโทรศัพท์คราวนี้เป็นอวิ๋นเฉียวที่โทรมา เมื่อรับสายได้ เธอก็ใส่อารมณ์เต็มที่ “นี่มันกี่โมงแล้วคะ พรุ่งนี้หนูมีเรียนนะ!”“ใช่คุณอวิ๋นตั่วไ
