่าเชื่อว่าเธอจะสอบคณิตศาสตร์ได้ 27 คะแนน”“จริงเหรอ!” ฉงหรงเบิกตาโพลง ไม่อยากจะเชื่อเลยอวิ๋นตั่วกำหมัดแน่น มีความคิดที่อยากจะบีบคอลั่วเสวี่ย เธอใช้พลังไปเยอะมากกว่าที่จะกำจัดความคิดนี้ไปได้ แล้วพูดว่า
“เขาก็แค่สอบคณิตศาสตร์ได้ 27 คะแนนเอง แบบนั้นก็จะบอกว่าเขาโง่ไม่ได้นะ? ตอนนั้นเขาอาจยังไม่ได้แสดงความสามารถออกมาก็ได้”“ก็จริงนะ อวิ๋นตั่วก็เคยสอบได้ยี่สิบกว่าคะแนนเหมือนกันนี่?” สือเหยียนหอบหนังสือกองหนึ่งเข้าหอพักมาพอดี เธอฉีกแผลเป็นอวิ๋นตั่วด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยฉงหรงกับลั่วเสวี่ยพากันหัวเราะคึกคักขึ้นมาทันที“จริงเหรอ เมื่อไรกัน?”“ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพวกเธอถึงชอบเหยียบคนอื่นให้ตํ่าเพื่อทำให้ตัวเองรู้สึกดีด้วยล่ะ? ใช่ ฉันเคยสอบไม่ผ่าน แต่นี่ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเธอเก่งมากสักหน่อยนี่” อวิ๋นตั่วพูดอวิ๋นตั่วเปิดตู้เสื้อผ้าด้วยความโมโห หยิบชุดเปลี่ยนอาบนํ้าแล้วออกไปอาบนํ้าลั่วเสวี่ยกับฉงหรงพากันมองหน้ากันเลิกลั่ก “โกรธเหรอ?”พออวิ๋นตั่วอาบนํ้าเสร็จ ลั่วเสวี่ยก็หลับไปแล้ว ส่วนสือเหยียนกำลังอ่านหนังสือ“ขอโทษนะ เมื่อกี้ฉันไม่ได้ตั้งใจ” ฉงหรงตั้งใจมาขอโทษอวิ๋นตั่วอวิ๋นตั่วจำคำสอนของชูยินได้ เมื่ออยู่หอพักเดียวกับคนอื่น ก็จะต้องรู้จักอดทนและยอมอ่อนข้อ เธอยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่เก็บมาใส่ใจหรอก พวกเธอก็ไม่ต้องเก็บมาใส่ใจนะ”พอฉงหรงได้ฟังอวิ๋นตั่วพูดแบบนี้ เธอก็หายกังวลแล้ว เธอไม่ได้
