ทันใดนั้นอวี่เจ๋อก็จูงมืออวิ๋นตั่ว จะพาวิ่งรอบมหา‟ลัย“ทำอะไรคะ?”“จูงมือเธอเดินรอบมหา‟ลัยหนึ่งรอบไง” อวี่เจ๋อพูดอวิ๋นตั่วแกะมืออวี่เจ๋อออก แล้วพูดว่า “พวกเราคุยกันแล้วไม่ใช่เหรอคะว่าอย่าเพิ่งถึงพูดเรื่องนี้?”“พี่จำได้ว่าพี่ไม่ได้รับปากนะ”“ยังไงหนูก็ไม่ไปค่ะ”“ทำไมล่ะ? หรือว่าเธออายที่มีแฟนแบบพี่เหรอ”“ถ้าหากว่าคนอื่นรู้ว่าหนูเป็นแฟนพี่แล้วเขาจะคิดยังไงกันคะ? เดิมทีก็ไม่ได้สอบเข้ามหา‟ลัยนี้แบบชอบธรรมอยู่แล้ว ถ้าพวกเขารู้ความสัมพันธ์ของเรา เขาจะรู้สึกว่าหนูเข้ามามหา‟ลัยนี้ได้เพราะพี่หรือเปล่าคะ? หนูก็มีศักดิ์ศรีเหมือนกันนะ หนูไม่อยากให้เวลาที่คนอื่นพูดถึงหนู พูดว่าที่จริงแล้วอวิ๋นตั๋วไม่ได้เรื่องสักอย่าง ที่เธอสอบเข้ามหา‟ลัย C ได้ก็เพราะเส้นสายของเธอ ส่วนโต้วาที เขียนเรียงความอะไรนั่นก็เป็นแค่ข้ออ้างเท่านั้น แค่เด็กประถมที่สอบได้ 27 คะแนน จะไปมีความสามารถอะไรได้!” อวิ๋นตั่วพูดอวี่เจ๋อรู้สึกว่าอวิ๋นตั่วที่ภายนอกดูเหมือนจะไม่สนใจอะไร แต่ความคิดจิตใจนั้นเปราะบางกว่าคนอื่น คำพูดของเฉินอวี้เมื่อครู่นี้ต้องทำร้ายเธอแน่“เฉินอวี้น่ะ เธอก็รู้นี่ว่าเขาชอบพูดอะไรไม่คิดมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว”“หนูรู้ค่ะ 27 คะแนนมันน่าขำมาก”“พรุ่งนี้พี่จะไปด่าเขาแน่ จะให้เขามาขอโทษเธอ” อวี่เจ๋อคว้ามืออวิ๋นตั่วไว้ มือเรียวเล็กดุจแพรไหมอยู่ในอุ้งมือของเขานิ้วของเขาค่อนข้างเย็นชืด แทรกซึมเข้าหัวใจผ่านอุ้งมือเธอ ในใจรู้สึกเหม
