ินอวี้ว่าพี่จะแนะนำคู่ให้เขาจะพาเธอมากินอาหารที่ร้าน สาวคนนั้นค่อนข้างขี้อาย เลยไม่ได้บอกเธอล่วงหน้าว่าจะพามาเดท ดังนั้นทางที่ดีอย่าให้เธอเห็นหนูค่ะ” อวิ๋นตั่วพูดไปได้ครึ่งหนึ่งก็กลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ “พี่ไม่รู้หรอกว่าเธอกับพี่เฉินอวี้เหมาะกันขนาดไหน เมื่อวันซืนเธอนอนหลับแล้วฝัน เธอก็เลยไปหาจิวกงตั้งนานเพื่อมาทำนายความฝัน พี่ว่าแบบนี้ไม่เหมาะกับพี่เฉินอวี้เหรอคะ?”“พี่ก็ว่าอยู่ว่าทำไมวันนี้เฉินอวี้ดูแปลกๆ ไล่ยังไงก็ไม่ไป ที่แท้เป็นแผนของเธอนี่เอง”“หนูรู้สึกว่าพี่แปลกๆ นะคะ ก็แค่ทานอาหาร ทำไมต้องไล่พี่เฉินอวี้ไปด้วยล่ะ? พี่ต่างหากที่มีอะไรอยู่ในใจ” แทนที่จะรับผิด อวิ๋นตั่วกลับย้อนเล่นงานฝ่ายตรงข้ามอวี่เจ๋อมองอวิ๋นตั่ว แล้วยิ้มบางๆ “เธอหึงเหรอ!”“ไม่มีทาง หนูไม่ทำตัวเป็นเด็กขนาดนั้นหรอก“ยังไม่ยอมรับอีก” อวี่เจ๋อลูบหัวอวิ๋นตั่ว “ดูท่าทางของเธอสิ ไปแอบอยู่ใต้โต๊ะแล้วยังจะบอกว่าตัวเองไม่ได้หึงอีก”อวิ๋นตั่วดันมืออวี่เจ๋อออก แล้วพูดค้านขึ้น “อย่าทำผมหนูยุ่งสิคะ หนูจะพูดอีกครั้งนะว่าหนูไม่ได้หึง”“พี่สัญญากับเธอเลยว่า ต่อไปพี่จะไม่ไปกินข้าวกับนักศึกษาหญิงอีก”อวี่เจ๋อพูด“แล้วแต่พี่เลยค่ะ แต่ที่หนูไม่เข้าใจก็คือ พี่อยู่สาขาคอมพิวเตอร์ แล้วมาทานข้าวกับคนสาขาวารสารศาสตร์ทำไมคะ?”“นั่นสินะ พี่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเด็กจากคณะวารสารศาสตร์อย่างเธอ พอรู้ว่าคนจากคณะคอมพิวเตอร์จะมากินข้าวกับเด็กคณะ
