วารสารศาสตร์ก็รีบไปแอบใต้โต๊ะล่ะ? กลัวตัวเองจะแพ้เดิมพันใช่ไหม?”อวิ๋นตั่วไม่ทันระวังจนทำเครื่องดื่มในปากพุ่งออกมา เธอก้มตัวแล้วไอออกมาไม่หยุดอวี่เจ๋อตบหลังเธอเบาๆ แล้วพูดว่า “ไม่มีใครแย่งเธอหรอก จะรีบดื่มไปทำไม?”อวิ๋นตั่วยืดตัวตั้งตรงแล้วตบอกตัวเอง “ หนูเข้าใจแล้วค่ะ พี่จงใจ พี่รู้ว่าหนูกับลั่วเสวี่ยเดิมพันกัน ก็เลยจงใจมาทานข้าวกับเธอเพื่อยั่วโมโหหนูใช่ไหม?”“เธอบอกว่าเธอไม่ได้โมโหไม่ใช่เหรอ?” อวี่เจ๋อพูดอวิ๋นตั่วสงบอารมณ์ลง แล้วแสร้งทำเป็นใจกว้าง “หนูก็ไม่ได้โมโหซะหน่อย แต่ทั้งๆ ที่พี่รู้พี่ก็ยังทำอีก แบบนี้มันน่าโมโหนะคะ”“พี่ว่าพี่ก็ควรโมโหเหมือนกันนะ มีคนเห็นพี่เป็นสิ่งของ แล้วเอาไปเดิมพันกับคนอื่นน่ะ” อวี่เจ๋อพูด“พี่จะโทษหนูไม่ได้นะคะ เพราะลั่วเสวี่ยไม่รู้จักวางตัว จะจีบพี่ให้ได้ต่างหาก แถมไม่ให้พวกเราแย่งเธอด้วย พี่ว่าหนูจะเห็นพี่เป็นสิ่งของแล้วมอบให้คนอื่นแต่โดยดีได้เหรอคะ? ไม่ได้แน่นอน ถูกไหมคะ? ดังนั้นหนูก็เลยบอกให้แข่งกันอย่างยุติธรรม พวกเราคุยกันไว้แล้วใครสามารถจูงมือพี่เดินรอบมหา‟ลัยได้รอบหนึ่ง คนนั้นชนะ!” อวิ๋นตั่วพูด“ถ้าเธอไม่บอกพี่ก็ยังไม่รู้นะ พี่ขายดีขนาดนั้นเลยเหรอ?”“ดีมากเลย!”
