้นนั่งลงบนพื้น แล้วเริ่มแการองเท้าสเก็ตออก มืดตึดตื๋อเลย แกะอยากจริงๆ เธอต้องย้ายไปข้างๆ ขอบโต๊ะเพื่ออาศัยแสงรำไรที่ส่องมาใต้ผ้าปูโต๊ะแต่ยังไม่ทันขยับ ก็ได้ยินเสียงอวี่เจ๋อพูดขึ้นมาก่อน “โต๊ะตัวนี้ไม่เสมอกันนะ ทำไมมันสั่นล่ะ?”อวิ๋นตั่วตกใจจนแทบจะกลั้นหายใจเอาไว้เหมือนเฉินอวี้จะนึกขึ้นได้ว่าอวิ๋นตั่วแอบอยู่ในห้องนี้ เขาจึงเลิกผ้าปูโต๊ะที่มุมหนึ่งขึ้นเบาๆ เห็นว่าอวิ๋นตั่วนั่งอยู่บนพื้นกำลังยกนิ้วชี้ขึ้นที่ปาก ส่งสัญญาณมือบอกเขาว่าไม่ให้ทำเสียงดังเฉินอวี้หัวเราะอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้นว่า “นายนี่ชอบฟื้นฝอยหาตะเข็บนะโต๊ะมันจะไม่เสมอกันได้ยังไงล่ะ ไม่เชื่อลองโยกดูสิ ฉันรับรองว่ามันจะไม่ขยับสักนิดเลย”“พอแล้ว นายไปทำธุระของนายเถอะ ไม่ต้องมาดูแลพวกเราหรอก” อวี่เจ๋อพูด“ไม่เป็นไร วันนี้ฉันไม่ยุ่ง” เฉินอวี้รู้สึกแปลกใจ ทำไมบอกให้เขาไปล่ะบอกว่าจะแนะนำคู่รักให้เขาไม่ใช่เหรอ พระเอกไม่อยู่ในฉากแล้วละครจะเล่นได้ยังไง?“ฉันเห็นข้างนอกมีลูกค้าเยอะนะคะ” ลั่วเสวี่ยเป็นคนพูด“ไม่เป็นไรครับ มีพนักงานบริการอยู่” เฉินอวี้ไม่ยอมไป เห็นได้ชัดว่าเขาพึงพอใจกับลั่วเสวี่ยมาก
