วงหน้า หนูไม่อยากโดนเธอจับได้ หนูไปก่อนนะคะ” พออวิ๋นตั่วหันหลังไป ก็พบว่าสายไปเสียแล้ว อวี่เจ๋อกำลังพาผู้หญิงสองคนเดินมาทางนี้ อวิ๋นตั่วร้อนรนจนเดินไปทั่ว “มีตรงไหนที่หนูแอบได้บ้างคะ ถ้าโดนพวกเขาจับได้ล่ะแย่แน่เลย”“พี่ไม่พูด เธอไม่พูด เขาก็ไม่รู้หรอก ทำไมเธอต้องกลัวขนาดนั้นด้วย?”เฉินอวี้พูด“ไร้สาระน่า หนูบอกพี่แล้วไงว่าแอบทำแบบลับๆ”เฉินอวี้พยักหน้าเหมือนจะเข้าใจ แต่ไม่รู้ว่าเข้าใจจริงๆ หรือเข้าใจหลอกๆอวิ๋นตั่วเตะเท้าของเขาหนึ่งที “จะอึ้งอยู่ทำไมคะ หาที่ให้หนูซ่อนตัวเร็วเข้า”ในความวิตกกังวล เฉินอวี้ก็คิดไม่ออกว่าจะไปแอบที่ไหนได้ ทำได้เพียงชี้มือไปแบบลวกๆ “ไปแอบใต้โต๊ะสิ”อวิ๋นตั่วมองโต๊ะในห้องโถงใหญ่ มันเล็กเกินไปจริงๆ ไม่มีที่ไหนให้แอบเลย ใช่แล้ว! ไปที่ห้องคอมพาร์ทเม้นต์ส่วนตัวดีกว่า เธอพุ่งตัวเข้าไปในห้องส่วนตัวห้องหนึ่ง นึกไม่ถึงว่าข้างในจะไม่มีคน ขณะกำลังรู้สึกว่าสวรรค์เป็นใจเธอก็ได้ยินเสียงของเฉินอวี้เสียก่อน “มาๆ เรามานั่งกันในนี้ ตรงนี้เงียบสงบ”“ตรงนี้เสียงเงียบดีจริงๆ ด้วยค่ะ!”คาดไม่ถึงว่าจะเป็นเสียงของลั่วเสวี่ย อวิ๋นตั่วตกใจมาก ด่าเฉินอวี้ในใจว่าสมองหมู ทำไมดันพาพวกเขาเข้ามาตรงนี้เล่า!อวิ๋นตั่วไร้ที่แอบซ่อนขณะที่เหยียบรองเท้าสเก็ตก็พุ่งเข้าไปใต้โต๊ะเหมือนกับเหยียบบนเครื่องเล่นล้อไฟ ใต้โต๊ะกลมตัวใหญ่มีผ้าปูโต๊ะยาวๆคลุมลงมา เป็นที่ซ่อนตัวที่ดีสุดๆ เธอถอนหายใจเฮือกหนึ่ง หย่อนก
