อวิ๋นตั่วฝึกซ้อมแบบใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ไม่ว่าจะทำอย่างไรเธอก็คิดไม่ตกว่าอวี่เจ๋อรับปากไปกินข้าวกับลั่วเสวี่ยได้ยังไง
ในฐานะที่เป็นรองศาสตราจารย์ เพิ่งเปิดเทอมได้ไม่นานก็ไปเดทกับนักศึกษาหญิงแล้ว ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปจะมีผลกระทบไม่ดี!อวิ๋นตั่วกังวลใจ หกล้มไปหลายรอบ จนกระทั่งกู่เลี่ยงเลิกคิ้วมองแล้วพูดว่า “เธอบอกว่าเล่นสเก็ตเก่งมากไม่ใช่เหรอ ถ้าไม่ใช่เพราะแม่บังคับให้เรียนหนังสือ เธอก็ได้เป็นตัวแทนประเทศไปแข่งทั่วโลกแล้ว แล้วเล่นได้ระดับแค่นี้น่ะเหรอ?”“ไม่ได้เล่นมานานแล้ว เลยยังไม่ค่อยคุ้น” อวิ๋นตั่วเดินออกไปข้างนอกขณะที่พูดขึ้น“เธอจะไปไหน ไม่ซ้อมเหรอ?”“นายอยู่คิดท่าที่นี่ไปก่อนนะ ฉันจะออกไปขัดรองเท้าคู่นี้ซะหน่อย”“ต้องออกไปขัดข้างนอกเลยเหรอ? อยู่ที่นี่ขัดไม่ได้เหรอไง?” กู่เลี่ยงพึมพำอวิ๋นตั่วเหยียบสเก็ตแล้วไถลออกนอกห้องซ้อม ไถลออกไปจากมหา‟ลัยพอถึงตรอกที่มีของกิน เธอก็ไถลเข้าร้านหม้อไฟเจ็ดรสเฉินอวี้เห็นอวิ๋นตั่วแล้วรู้สึกปวดหัว ยังเปิดเทอมไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ แต่เธอก็มากินฟรีดื่มฟรีที่นี่สามมื้อแล้ว ผู้หญิงคนนี้ตัวเล็ก แต่กระเพาะใหญ่มาก เธอคนเดียวกินเนื้อแกะไปตั้งหกจาน“อวิ๋นตั่ว มากินหม้อไฟอีกแล้วเหรอ? ทำไมมาคนเดียวล่ะ กินหม้อไฟคนเดียวไม่อร่อยหรอกนะ?” เฉินอวี้ทักทายแบบปากอย่างใจอย่างอวิ๋นตั่วเหลียวซ้ายแลขวา แต่ก็ไม่เห็นอวี่เจ๋อกับลั่วเสวี่ย เธอจึงดูเวลาตอนนี้พวกเขาน่าจะยังมาไม่
