ฉงหรงยกมือทำท่าทางให้ลั่วเสวี่ยหวังว่าเธอจะรีบกลับมาเปลี่ยนหนังสือ แต่เธอไม่ได้มองทางนี้ เธอกลอกตาไปมา คิดว่าจะเริ่มทักทายอวี่เจ๋อยังไงดีอวิ๋นตั่วนั่งยองๆ ลงข้างฉงหรง หัวเราะจนเจ็บท้องไปหมดฉงหรงสะกิดเธอ “รีบไปเอาเธอกลับมาเลย ถ้าใครรู้เข้าพวกเราได้ขายหน้าแย่!”“ทำไมฉันต้องไปด้วยล่ะ ถ้าอยากไปเธอก็ไปเองสิ”ฉงหรงหน้าแดง “ฉันก็ไม่ไป”“งั้นเราก็แกล้งทำเป็นไม่รู้จักเธอไปแล้วกัน”หลังจากตกลงกันเรียบร้อยแล้วพวกเธอก็หันหลังเตรียมที่จะออกไป แต่กลีบได้ยินเสียงกรีดร้องดังขึ้นเสียก่อน พอหันกลับไปดูก็เห็นว่าลั่วเสวี่ยยืนอยู่ตรงนั้น กำลังหน้าแดง แล้วมองหนังสือในมือตัวเองฉงหรง “เธอรู้ตัวแล้วล่ะ”อวิ๋นตั่วรู้สึกกลุ้มใจแทน รู้แล้วก็แค่เอาหนังสือกลับมาเงียบๆ ก็พอ จะร้องทำไมกันเล่า กลัวคนอื่นจะไม่รู้หรือไงว่าตัวเองถือหนังสืออะไรอยู่น่ะ?เธอโบกมือให้ลั่วเสวี่ยให้อีกฝ่ายรีบเดินกลับมาในตอนนั้นสมองของลั่วเสวี่ยเหมือนถูกชัตดาวน์ไปชั่วขณะ
เธอมองอวิ๋นตั่วแบบมึนๆ งงๆ ไม่รู้ด้วยซํ้าว่าท่าทางง่ายๆ ที่ฝ่ายนั้นทำหมายความว่ายังไงอวี่เจ๋อที่อยู่ตรงข้ามกับลั่วเสวี่ยเห็นความผิดปกติทางชั้นหนังสือ เขาก็โน้มตัวลง อยากจะเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น อวิ๋นตั่วเองเมื่อเห็นท่าไม่ดี ก็รีบหันหน้าหนีไป“นักศึกษา ขอทางหน่อยได้ไหม?”อวิ๋นตั่วชะงักกึก เวลาแบบนี้ยังจะมาเล่นอีก ทางก็ตั้งกว้าง แค่คนคนเดียวยังจะเดินผ่านไม่ได้เชียวเหรอ? เธอเงยหน้าขึ้น ก
