ำลังคิดจะกลอกตาใส่เจ้าของเสียง แต่ก็เห็นว่าเป็นอวี่เจ๋อที่ยืนอยู่ตรงหน้า“แหะๆ” อวิ๋นตั่วหัวเราะออกมาอย่างไม่เป็นธรรมชาติ “อาจารย์หลิว”“เธอก็มายืมหนังสือเหรอ?”“ใช่ค่ะ!” อวิ๋นตั่วลุกขึ้นยืน หลีกทางให้อวี่เจ๋อผ่านไปอวี่เจ๋อเดินสวนกับเธอ มองไปที่ชั้นหนังสือ แล้วกระซิบถามเสียงเบา“นักศึกษาชีววิทยานั่นเพื่อนพวกเธอเหรอ?”ฉงหรงรีบตอบกลับ “เราไม่รู้จักเธอค่ะ”“ใช่ค่ะ ไม่รู้จักเลย” อวิ๋นตั่วเองก็คล้อยตามในตอนนี้เองที่ลั่วเสวี่ยเห็นอวิ๋นตั่วคุยกับอวี่เจ๋อ เธอจึงเดินหน้ามุ่ยเข้ามาวางหนังสือลงบนชั้น“อาจารย์หลิว” ลั่วเสวี่ยทักทายอวี่เจ๋ออวี่เจ๋อหันกลับมาส่งยิ้มให้ไม่ยิ้มยังจะดีซะกว่าอีก รอยยิ้มนี้ทำให้ลั่วเสวี่ยคิดเพ้อเจ้อไปไกล ขณะที่เดินออกจากห้องสมุด เธอก็เอาแต่ถามอวิ๋นตั่วกับฉงหรงไม่หยุด “พวกเธอเห็นไหมว่าเขายิ้มให้ฉัน?”ฉงหรง “ก็แค่ยิ้มทักทายอย่างเป็นมิตรเท่านั้นเอง อย่าเอาไปตีความใส่กับความรักหวานแหววของเธอสิ”ลั่วเสวี่ย “พวกเธอน่ะไม่เข้าใจ นี่น่ะเรียกว่ารักแรกพบ พวกเธอคุยกับเขาตั้งนาน เขาเคยยิ้มให้พวกเธอบ้างไหมล่ะ?”ฉงหรงไม่อยากจะเชื่อ “เธอกำลังจะบอกว่าหลิวอวี่เจ๋อตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกพบงั้นเหรอ เอาอะไรคิดน่ะ เพราะหนังสือXXที่ลึกลับนั่นหรือไง?”อวิ๋นตั่วถึงกับหลุดหัวเราะออกมา “นี่มันยุคสมัยไหนแล้ว ไม่มีอะไรแบบนั้นหรอกน่ะ”ลั่วเสวี่ย “ฉันนี่แหละ เป็นคนธรรมดาที่น่าตื่นตะลึง!”ฉงหรงพยักหน้า “แค่นี้ก็ต
