ทั้งสามคนแอบอยู่หลังชั้นวางหนังสือ มองสายตาเย็นชาคู่นั้นผ่านช่องว่างของหนังสือลั่วเสวี่ยหัวใจเต้นตึกตัก “เห็นหรือยัง เขาไงล่ะ หล่อไหม? พวกเธอดูดวงตาเขาสิ ฉันไม่เคยเห็นดวงตาของผู้ชายคนไหนสุกสกาวได้ขนาดนี้เลย ดูออกเลยว่าหัวใจของเขาจะงดงามขนาดไหน”ฉงหรงมองลั่วเสวี่ยแบบรังเกียจ “เธอเหมือนคนบ้าผู้ชายเลย!”“ฉันเต็มใจเป็นคนบ้าผู้ชาย” ลั่วเสวี่ยไม่ละอาย กลับรู้สึกเป็นเกียรติด้วยซํ้าอวิ๋นตั่วรู้สึกสนุกมาก ห่างกันแค่ชั้นวางหนังสือกั้น ตอนแอบมองอวี่เจ๋อเธอจะให้เขาเห็นไม่ได้ เหมือนกำลังเล่นซ่อนหาเลย “ชู่ว ระวังหน่อย เขามองมาแล้ว”อวิ๋นตั่วบอกเป็นนัยไม่ให้สองคนนั้นคุยกัน พอพูดจบหนังสือที่อยู่ข้างพวกเธอก็ถูกหยิบไปแล้วหนึ่งเล่ม ทั้งสามคนตกใจแล้วรีบนั่งชันเข่าลง“นี่ไม่ใช่วิธีที่ดีนะ พวกเราจะทำลับๆ ล่อๆ แบบนี้ไม่ได้ ต้องไปรู้จักกับเขาแบบเปิดเผยบริสุทธิ์ใจ แบบนี้ถึงจะเป็นเพื่อนกันได้” ลั่วเสวี่ยพูดอวิ๋นตั่วปิดปากหัวเราะด้วยความภาคภูมิใจ“เธอขำอะไร?” ลั่วเสวี่ยไม่พอใจมากอวิ๋นตั่วจึงบอกว่า “ฉันรู้จักเขา”“เลิกทำเป็นล้อเล่นได้แล้ว!” ลั่วเสวี่ยรู้สึกว่าอวิ๋นตั่วคุยโม้“จริงนะ ฉันเป็นนักเรียนของเขา” อวิ๋นตั่วพูดลั่วเสวี่ยยิ่งรู้สึกไม่เชื่อมากขึ้นไปอีก “เธอไปเรียนสาขาคอมพิวเตอร์ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”“เฮ้อ!” อวิ๋นตั่วตอนหายใจ “ทำไมตอนนี้ฉันพูดความจริงแล้วไม่มีใครเชื่อนะ?”ขณะที่ทั้งสามกำลังเถียงกันอย่างดุเดือดนั้น
