อวี่เจ๋อชะลอฝีเท้า เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นเต็มหน้า อวิ๋นตั่วที่อยู่บนหลังก็สัมผัสได้ถึงความชื้นของเหงื่อบนร่างเขา“พี่หนักมากเลยใช่ไหม?” อวิ๋นตั่วอาย เขาแบกเธอเดินมาตั้งไกลมากแล้ว“ไม่หนักเลยสักนิด” อวี่เจ๋อชอบแบกเธอแบบนี้ เสียงลมหายใจแผ่วเบาเหมือนลมที่พัดผ่านข้างหู มาพร้อมกับกลิ่นหอมอ่อนๆประตูมหา‟ลัยอยู่ตรงหน้า พลอยทำให้อวี่เจ๋อรู้สึกว่าทางมันช่างสั้น เขาวางอวิ๋นตั่วลง เธอเองก็ใส่รองเท้าจนเรียบร้อย แต่ก็ยังเดินโอนเอนจนทำให้อวี่เจ๋อที่ยืนดูอยู่ข้างๆ อกสั่นขวัญแขวนไปด้วย“ได้หรือเปล่า?”“ไม่มีปัญหาค่ะ”แต่อวี่เจ๋อยังไม่วางใจ เขาประคองอวิ๋นตั่วจนเข้าไปในมหา‟ลัยแต่อวิ๋นตั่วก็ดันเขาออก “ระวังคนเห็นค่ะ”“กลัวอะไรกัน?” อวี่เจ๋อมองอวิ๋นตั่ว ยืนกรานจะจับมือของเธอ “เราไม่ใช่ขโมยสักหน่อย ทำไมต้องทำตัวลับๆ ล่อๆ ด้วย?”“หนูคิดว่าเจียงหนานพูดถูกค่ะ อย่าให้คนอื่นมีโอกาสเอาไปคิดว่ามีอะไรแฝงอยู่ได้ มันไม่ดีกับทั้งพี่และก็หนูด้วย”อวี่เจ๋อหลุดหัวเราะออกมา “เธอตั้งใจฟังจริงๆ ด้วย โตแล้วจริงๆ สินะ”อวิ๋นตั่วแทบจะไมเกรนขึ้น “หนูโตแล้วค่ะ โอเค พี่ส่งแค่ตรงนี้ก็พอค่ะ หนูขึ้นไปเองได้”อวี่เจ๋อหยุดยืน มองตึกหอพักที่อยู่ไกลๆ ก่อนจะชี้ไปที่หนึ่งในอาคารเหล่านั้น “ชั้นที่ 4 นับจากทางขวาหน้าต่างบานที่ 3 ใช่ไหม?”อวิ๋นตั่วเธอเพิ่งเข้าหอพัก เธอจะไปรู้ได้ยังไงว่าตัวเองอยู่หน้าต่างบานที่เท่าไหร่ เธอเลิกคิ้วน้อยๆ “ไม่รู้ค่ะ”อวี่เ
