จ๋อ “ขี้ลืมจริงๆ เลย พอเธอขึ้นไปถึงแล้วเปิดม่านด้วยนะ พี่จะได้รู้ว่าเธออยู่ห้องไหน”“ถ้าพี่เข้าใจผิดทำยังไงล่ะคะ? จริงๆ แล้วหนูไม่ได้อยู่หน้าต่างบานที่สามล่ะ”“ไม่มีทาง”อวิ๋นตั่วไม่พอใจ ทำไมถึงได้มั่นใจในตัวเองขนาดนั้นนะ? เธอเดินเข้าหอหันกลับไปก็ยังเห็นเขายืนอยู่ที่เดิม เธอโบกมือให้ ก่อนจะวิ่งเข้าไปที่ระเบียงทางเดินตามที่อวี่เจ๋อกำชับมา พอเข้าห้อง เธอก็วิ่งไปเปิดม่านแล้วมองออกไปข้างนอก มีเงาร่างทอดยาวอยู่ใต้ต้นหวู่ถง เธอรู้สึกอบอุ่นในใจ รู้ว่านั่นคือเงาของอวี่เจ๋อ เห็นแค่เขาโบกมือส่งมาให้ ชี้มือขึ้นไปข้างบน จนเธออดที่จะมองตามไม่ได้ ในตอนนั้นเองถึงได้เห็นว่าต้นการบูรที่อยู่หน้าหอ ด้านบนมีไฟพันรอบเป็นรูปเหมือนก้อนเมฆ มองดูเหมือนเมฆขาวลอยละล่องอยู่ท่ามกลางท้องฟ้ายามคํ่าคืน“ว๊าว พวกเธอรีบมาดูเร็วเข้า ก้อนเมฆ!” ฉงหรงเห็นอวิ๋นตั่วยืนอยู่หน้าหน้าต่าง ก็วิ่งเข้ามาหาด้วยเพราะอยากจะรู้เหตุผล พอมองไปก็เห็นก้อนเมฆจนต้องอุทานออกมาอย่างไม่รู้ตัว “ใครทำน่ะ?”เสียงอุทานของฉงหรงเรียกให้ลั่วเสวี่ยกับสือเหยียนเข้ามาร่วมด้วย ทั้งสามยืนล้อมมองก้อนเมฆก้อนนั้น“ยังต้องพูดอีกเหรอ ก้อนเมฆ ทำให้อวิ๋นตั่วแน่ๆ” ลั่วเสวี่ยว่า “เฮ้อเมื่อก่อนได้ยินบ่อยๆ ว่าเวลาผู้ชายตามจีบผู้หญิงจะชอบพูดว่า นอกจากดวงดาว ดวงจันทร์ ก้อนเมฆ ที่เอามาให้ไม่ได้ นอกนั้นให้ได้ทุกอย่าง ตอนนี้ดูเหมือนคนพวกนั้นจะไม่มีความจริงใจเอาซะเลย ดูสิ ดว
