“เราจะไปกินข้าวที่ไหนกันคะ?” อวิ๋นตั่วถาม“พี่จะพาเธอไปที่ดีๆ รับรองว่าเธอต้องชอบแน่”อวี่เจ๋อจูงมืออวิ๋นตั่ว ออกจากประตูเล็ก เลี้ยวเข้าซอย พอผ่านซอยนี้ไปก็จะเป็นถนนขึ้นชื่อที่มีของกินมากมาย ตอนนี้เพิ่งจะหัวคํ่าแต่ถนนก็คึกคักไปด้วยผู้คน ป้ายไฟของแต่ละร้านก็เริ่มเปิดแล้ว ที่หน้าประตูร้านต่างๆ มีแผงลอยเล็กๆ วางอาหารไว้หลากหลายอวิ๋นตั่วเดินตามอวี่เจ๋อไป มองภาพตรงหน้าที่ละลานตา เธอหยุดลงตรงหน้าร้านปิ้งย่าง ถามพลางชี้ไปที่ปลาหมึก “เท่าไหร่คะ?”“เจ็ดหยวน”“เอาสองไม้ค่ะ” เพราะถนนจอแจไปด้วยผู้คน อวิ๋นตั่วจึงยกนิ้วชี้กับนิ้วกลางขึ้น ด้วยกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินไม่ชัดเจนเถ้าแก่ยังไม่ทันตอบรับอวิ๋นตั่วก็หันไปหาอวี่เจ๋อก่อน “กินที่นี่หรือเปล่าคะ?”อวี่เจ๋อส่ายหน้า “เดี๋ยวพวกเราสั่งแล้ว รบกวนช่วยเอาไปส่งด้วยนะครับ”“ได้เลย!” เถ้าแก่ตกปากรับคำ ก่อนที่พูดประจบต่อ “มากันกี่คนล่ะเดี๋ยวแถมปีกไก่ไปให้อีก”อวี่เจ๋อรีบบอก “ไม่เป็นไรครับ ของซื้อของขายจะกินฟรีได้ยังไง”“พูดเป็นคนอื่นคนไกลไปได้ ถ้าไม่ใช่เพราะซอฟต์แวร์ของเธอ ธุรกิจของฉันคงไม่ดีแบบนี้หรอก ให้ปีกไก่ไม่กี่ไม้ยังไม่พอเลยด้วยซํ้า เอาตามนี้ก็แล้วกัน6 ไม้พอไหม?”อวี่เจ๋อ “ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณครับ”เดินไปที่ร้านชานมอีกร้าน อวิ๋นตั่วยังไม่ทันบอกว่าอยากจะซื้อ ชานมสองแก้วก็ถูกยื่นส่งมาแล้ว “ครูหลิว ดื่มชานมหน่อยสิคะ!”อวิ๋นตั่วเห็นสาวขายชานมท่าทางสดใสมีนํ้ามีนวลก
