็แอบหงุดหงิดในใจมองอวี่เจ๋อด้วยความไม่พอใจ ดูว่าเขาจะตอบว่ายังไงอวี่เจ๋อเพียงแค่รับแก้วชานมมา และพูดขอบคุณไปเท่านั้นอวิ๋นตั่ว “รู้สึกว่าพี่จะได้รับความนิยมจังเลยนะคะ”อวี่เจ๋อไม่รู้ว่าอวิ๋นตั่วกำลังหึง เขาก็เลยตอบไปด้วยความภาคภูมิใจ “ก็ใช้ได้นะ”“ผู้หญิงคนนั้นให้ชานมทุกครั้งที่มาเลยเหรอคะ?”“อืม” เขาตอบไปตามความเป็นจริง“เธอสวยจังเลยนะคะ” เธออยากจะพูดชมจากใจ แต่เพราะทักษะการแสดงที่ไม่ค่อยดี มันเลยฟังไม่เป็นอย่างที่พูดอวี่เจ๋อหยุดเดิน หันมองเธอ จู่ๆ ก็หัวเราะออกมา “เธอหึงเหรอ!”“เปล่าสักหน่อยค่ะ” เธอไม่ยอมรับ เธอไม่ใช่คนขี้หึงสักหน่อย แล้วอีกอย่างเธอดูเป็นคนที่ไม่มีความมั่นใจในตัวเองเลยสักนิดอย่างนั้นเหรอ?“ยังไม่ยอมรับอีก” อวี่เจ๋อจิมจมูกอวิ๋นตั่วเบาๆ “นํ้าเสียงไม่พอใจขนาดนั้น ตัวเองยังไม่รู้อีกเหรอ?”อวิ๋นตั่ว “หนูไม่ได้ใจแคบแบบนั้นสักหน่อย ยิ่งคนชอบพี่เยอะก็ยิ่งดีสิเพราะนั่นหมายถึงว่าตาหนูมีแวว!”อวี่เจ๋อจูงมืออวิ๋นตั่วเดินต่อ “ถึงแล้ว”เมื่อเงยหน้ามองก็เห็นร้านอาหารที่มีป้ายติดว่า “หม้อไฟเจ็ดรส” ทั้งสองเดินเข้าไปในนั้น และก็มีชายลงพุงคนหนึ่งเดินเข้ามาต้อนรับ “ทำไมเพิ่งมาล่ะ ถูกเถ้าแก่ร้านก่อนหน้ากักตัวไว้กันใช่ไหม?”เจ้าของเสียงเดินมาหยุดตรงหน้าอวิ๋นตั่ว ใบหน้าเปื้อนยิ้ม ในตอนนั้นเธอถึงมองออกว่าคนตรงหน้าคือเฉินอวี้“พระเจ้า เฉินอวี้ ทำไมพี่ถึงกลายเป็นแบบนี้ล่ะคะ?” อวิ๋นตั่วตื่นเต้นคิดอะไรก
