แน่นอนว่าคนที่อวิ๋นตั่วนัดไว้คืออวี่เจ๋อ ทั้งสองผ่านสนามรบมาได้อย่างราบรื่น ควรค่าแก่การฉลองที่สุดและเพื่อนัดครั้งนี้ อวิ๋นตั่วถึงกับลองชุดอยู่ในหอเป็นนานสองนาน ทั้งเดรส เสื้อเชิ้ต กระโปรงสั้น กางเกงยีนส์ ค้นเสื้อผ้าที่ตัวเองเอามาด้วยไปมา พอเจออันที่เหมาะ…ลองแล้ว ก็ยังไม่พอใจอยู่ดีลั่วเสวี่ยกับฉงหรงนั่งอยู่ตรงข้ามกับเธอ มองดูท่าทางที่ทุ่มเทกับการลองชุดแบบนั้นแล้วก็พอเดาได้ว่ามีนัดเดท“นัดกับแฟนเหรอ?” ลั่วเสวี่ยถามอวิ๋นตั่วยิ้มน้อยๆ ถือเป็นการยอมรับ“แฟนเธอชื่ออะไร? อยู่มหา‟ลัยเราหรือเปล่า? อายุเท่าไหร่ เท่าเธอหรือว่าอายุมากกว่า?” ฉงหรงถามเธอส่งยิ้มลึกลับให้ “ความลับ”คำตอบอย่างที่คนถามทำท่าเหยียดหยาม “มีอะไรต้องเก็บเป็นความลับกัน กลัวเราแย่งหรือไง?”“พวกเธอแย่งไม่ได้หรอก”“มั่นใจในตัวเองขนาดนั้นเลย?”สุดท้ายเธอก็เลือกใส่เดรสลายจุดกับเข็มขัดเส้นบาง เผยให้เห็นทรวดทรงชัดเจน ดูเป็นผู้หญิงเธอยืนส่องกระจก เมื่อรู้สึกพอใจแล้วก็ใส่ส้นสูงแปดเซนวิ่งลงจากตึก นี่เป็นครั้งแรกที่เธอใส่ส้นสูง นอกจากไม่ได้ดูสง่าอย่างที่คิดไว้แล้ว มันยังดูลำบากอีกด้วยพอถึงหน้าหอพักก็ถูกเทียนอี้เข้ามาขวางไว้เสียก่อน “เธอจะไปไหน?”“มีนัด ยุ่งอะไรด้วย?”“ทำไมเธอถึงใจจืดใจดำแบบนี้ ได้เจอเพื่อนเก่าก็ควรจะดีใจไม่ใช่หรือไง?”“พอนึกถึงเวลาสี่ปีที่อยู่โรงเรียนกับนายมา ฉันก็รู้สึกเหมือนมันปกคลุมไปด้วยพยับเมฆ มีอะไรต้องดีใจหรือไง”เทีย
