นอี้โมโห แต่เขาก็ชินเสียแล้ว “นัดกับครูหลิวเหรอไง?”“ไม่บอกหรอก” เธอวิ่งตึกตักไปพร้อมกับรองเท้าส้นสูง แต่ก็ไม่ระวังจนเท้าขวาพลิกจนล้มลง อวิ๋นตั่วหันมองไปรอบๆ
ยังดีที่ไม่มีใครสนใจไม่อย่างนั้นคงต้องเสียหน้าแย่ เธอรีบลุกขึ้นยืน ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วเดินต่อไป“ฉันไปส่ง” เทียนอี้ขี่จักรยานตามมา“ไม่ต้อง”“อย่าอวดดีหน่อยเลยน่ะ รองเท้าสูงขนาดนั้น ไม่กลัวล้มตายหรือไง?”หมอนี่นี่พูดดีๆ ไม่เป็นหรือไงกันนะ เธอกลอกตา “ถึงจะล้มตายก็ไม่ให้นายต้องมาเก็บศพ ไม่ต้องมาเป็นทุกข์ด้วยหรอกน่ะ”พอเห็นว่าไม่มีอะไรน่าสนใจ เทียนอี้ก็ขี่จักรยานจากไปอวี่เจ๋อไม่คิดว่าอวิ๋นตั่วจะใส่รองเท้าส้นสูงมาวันนี้ เขามองเธอที่ยืนอยู่ตรงหน้า ท่าทางเหมือนทรงตัวไม่ค่อยอยู่ ก็ทำเอาแทบจะหลุดหัวเราะออกมาแต่พอคิดว่าที่อีกฝ่ายทุ่มเทแต่งตัวมาขนาดนี้ก็เพื่อตัวเขาเองแล้วก็ไม่อยากจะหัวเราะเธอ“วันนี้ดูดีจังเลยนะ” อวี่เจ๋อว่าคนได้รับคำชมภูมิใจเสียยกใหญ่ “รู้ไหมคะว่าทำไมหนูถึงใส่กระโปรงตัวนี้ เพราะพอใส่กระโปรง หมุนไปมาแล้วจะดูดียังไงล่ะคะ”พูดไป เธอก็จะหมุนให้อวี่เจ๋อดูไปด้วย แต่เธอลืมไปว่าวันนี้ตัวเองใส่ส้นสูง แถมยังเป็นครั้งแรกอีกต่างหาก เพิ่งเขย่งเท้าได้ ตัวก็เอนจนล้มลงในที่สุดอวี่เจ๋อเมื่อเห็นท่าไม่ดีก็เลยวิ่งเข้าไปหา ดึงเธอมากอดไว้ “ส้นสูงขนาดนี้ยังจะเต้นระบำอีกเหรอ!”อวิ๋นตั่วอาย “ก็หนูอยากให้พี่เห็นด้านสวยๆ ของกระโปรงหนู”คนฟังหัวเราะ “พู
