ตอนที่อวี่เจ๋อออกจากห้องของอวิ๋นตั่ว อวิ๋นตั่วก็นอนหลับไปแล้ว มือของเธอจับมือของเขาไว้แล้วนอนอยู่บนเตียง แบบนี้ก็ดูน่าจะหายห่วงไปได้เยอะแล้ว ใบหน้าบวมๆ ก็ดูจะเจ็บน้อยลง“รอหนูหลับแล้วพี่ค่อยกลับได้ไหม?” อวิ๋นตั่วถามเขาลูบผมเธอไปด้านหลัง ยิ้มขึ้นน้อยๆ “พี่จะรอจนเธอหลับก่อน”อวิ๋นตั่วหลับตา มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอวี่เจ๋อก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่พอเห็นว่าอีกฝ่ายหลับสนิทไปแล้วก็รู้สึกคัดจมูก ภาพใบหน้าบวมแดงตรงหน้าก็เริ่มเลือนราง ราวกับเห็นอวิ๋นตั่วตัวน้อยสวมใส่ชุดเดรสยืนอยู่หน้าบันได “ครูหลิว หนูเรียกครูว่าพี่ได้ไหมคะ?”“ไม่ได้ ทุกคนต่างก็มีบทบาทของตัวเอง”อวี่เจ๋อรู้สึกอับอาย เขารู้ว่าเขากลืนนํ้าลายตัวเองเสียแล้ว รู้มาตั้งนานมากๆ แล้วว่าเขาจะกลืนนํ้าลายตัวเองแบบนี้ เขาเคยกลัวว่าถ้าหากตัวเองมีความคิดแบบนี้ มันจะดูเลวมาก เขากลัวการที่มีคนถามว่า “อวี่เจ๋อ ทำไมนายถึงไม่มีแฟน?” เขาไม่รู้จะตอบไปว่ายังไง เขาไม่สามารถบอกกับคนอื่นได้เลยว่าเขารักลูกศิษย์ของตัวเอง แต่เพราะเธอเด็กเกินไป เขาต้องรอให้เธอโตก่อน ต้องเก็บความรู้สึกนี้ เก็บไว้ในส่วนลึกของใจ แกล้งทำไม่รู้ไม่ชี้ เป็นครูสอนพิเศษให้อวิ๋นตั่วต่อไป แต่ก็ยังแอบกลัว…กลัวว่าถ้าอวิ๋นตั่วโตแล้วไม่รักเขา เขาจะทำยังไงดี? ถ้าอย่างนั้นที่เขารอตลอดมาจะมีความหมายอะไร?เขาคิดว่าตัวเองทำงานหนักมาตลอด จนกระทั่งวันนี้ถึงได้รู้ว่ามันไม่ใช่แบบนั้นที่แท้อวิ๋นต
