ั่วเองก็กำลังพยายามอยู่ เมื่อลองเทียบกันแล้ว ฝ่ายนั้นกลับกล้าหาญกว่าเขามาก รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร และก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่กลัวอุปสรรคใดๆเขายังเคยคิดว่าตัวเองนั้นขี้ขลาด เคยสงสัยว่าตัวเองเหมาะกับอวิ๋นตั่วไหม อวิ๋นตั่วเป็นเหมือนเทพธิดาที่อยู่บนก้อนเมฆ ไม่เหมือนกับคนธรรมดาทั่วไป และตัวเขาเองก็เป็นแค่ปุถุชนคนธรรมดาบนโลกมนุษย์เท่านั้น เพราะความคิดแบบนั้นเขาจึงเคยคิดที่จะยอมแพ้ เปลี่ยนไปหาคนธรรมดาสักคน
แต่งงาน แล้วมีลูก แต่ตอนนี้มาคิดดูแล้วก็ช่างโชคดีจริงๆ ที่เขาไม่ทำแบบนั้นเขาช่วยจับผ้าห่มคลุมให้อวิ๋นตั่วดีๆ ก่อนที่จะเดินออกจากห้องผู้ป่วยไปอย่างเงียบๆเมื่อเปิดประตูออกมา เทียนอี้ก็ยังยืนอยู่ตรงนั้น เหมือนกับว่ากำลังรอเขาอยู่“ครูหลิว”“นายรอพี่เหรอ?”ฝ่ายนั้นพยักหน้า “รู้ไหมว่าทำไมอวิ๋นตั่วถึงได้รับบาดเจ็บ?”เขายังคงเห็นแววความภาคภูมิใจบนใบหน้าบวมๆ ของเทียนอี้ ฝ่ายนั้นกำลังภูมิใจเรื่องอะไรกันนะ? เทียนอี้กำลังจะเอาช่วงเวลาที่ร่วมทุกข์กับอวิ๋นตั่วมาอวดอวี่เจ๋อ เขาสามารถเล่นสนุกกับอวิ๋นตั่วได้ และเรื่องพวกนี้อวี่เจ๋อทำไม่ได้“นายตั้งใจที่จะรอฉันเพราะอยากจะบอกว่าทำไมอวิ๋นตั่วถึงได้รับบาดเจ็บอย่างนั้นเหรอ? อยากจะสารภาพผิดเหรอ? แต่ฉันว่าไม่จำเป็นหรอกเด็กๆ เล่นซนน่ะเป็นเรื่องที่ให้อภัยได้”เทียนอี้โมโห เขาจงใจยั่วอวี่เจ๋อ แต่เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายไม่สนใจเขาด้วยซํ้าไป ฝ่ายนั้นมองเขาเป็นเด็ก ดูถูกเขาอย
