อวิ๋นตั่วเบือนหน้าหนีอย่างรังเกียจ เมื่อมองออกไปข้างนอกแล้วก็ต้องผงะ ตะโกนขึ้นเสียงดังลั่น “โอ๊ย!” ก่อนที่จะฝังหน้าลงกับเตียง ใช้ผ้าห่มคลุมตัวด้วยความรวดเร็ว“เป็นอะไรน่ะ?” เทียนอี้จะดึงผ้าห่มออก แต่เธอก็ยื้อไว้ ให้ตายก็ไม่ยอมปล่อยเทียนอี้มองไปทางประตูด้วยความสงสัย และก็เห็นอวี่เจ๋อถือผลไม้ไว้ด้วยมือหนึ่ง กำลังก้าวเร็วๆ เดินเข้ามาในใจของเขาเห็นอวี่เจ๋อเป็นคู่แข่ง คนคนนี้จะแย่งอวิ๋นตั่วกับเขา ต่อหน้าศัตรูหัวใจ หน้าตาตลกๆ ของตัวเองแบบนี้ ช่างน่าขายหน้าจริงๆ เขาเองก็ร้องเสียงดังลั่น ยกมือกุมหัว แล้วหลบออกจากห้องพักไปอวี่เจ๋อย้ายม้านั่งมาข้างเตียง แล้วจะดึงผ้าห่มออก “อวิ๋นตั่ว นี่พี่เอง”“หนูรู้แล้ว พี่ออกไปเลย” เสียงตอบกลับมาจากในผ้าห่ม“ถ้าเธอว่าแบบนั้น งั้นพี่ไปแล้วนะ พี่วางผลไม้ไว้ตรงนี้ อยากกินอะไรก็เอาไปล้างเองนะ”อวิ๋นตั่วไม่ตอบ“พี่ไปจริงๆ แล้วนะ!”“ไปสิคะ!”รออยู่พักใหญ่ก็ไม่ได้ยินเสียงอะไร หรือว่าเขาจะไปแล้วจริงๆ? เมื่อคิดแบบนั้นแล้วก็อดรู้สึกผิดหวังไม่ได้ เธอถูกต่อต่อยจนกลายเป็นแบบนี้ หรือเขาไม่เป็นห่วงเลยสักนิด? ที่มาดูเธอก็คงทำไปตามหน้าที่เท่านั้น เมื่อบอกให้ไปเขาก็ไปจริงๆ เธอค่อยๆ โผล่หน้าออกมาจากผ้าห่ม และก็เห็นอวี่เจ๋อยืนยิ้มมองมาอยู่ข้างเตียงเธอตกใจ ร้องเสียงดังลั่น แล้วฝังตัวเองลงไปกับผ้าห่มอีกครั้งได้ยินแต่เสียงอวี่เจ๋อบอกว่า “เอาล่ะ ไม่ต้องหลบ พี่เห็นแล้ว”“หนูรู้ว่าพี่โกหก
