อวิ๋นเฉียวมองหน้าอวิ๋นตั่ว เมื่อมองไปมองมาแล้วก็หัวเราะออกมา เขาพยายามทนแล้ว แต่ก็ทนไม่ไหวอวิ๋นตั่วกลอกตา แต่เนื่องจากกล้ามเนื้อบนใบหน้าที่บวมแดงนั้น ทำให้แสดงอารมณ์ออกมาไม่ได้ จึงไม่ได้ทำให้คนเป็นพี่รู้สึกว่าน่ากลัวเลยสักนิดอวิ๋นตั่วจึงได้แต่ถอดใจ นั่งนิ่งบนโซฟาอวิ๋นเฉียว “เธอเป็นแบบนี้แล้วพิเศษมากจริงๆ นะ พี่ว่ามันน่าจดจำมากเลย”พูดจบเขาก็เอาโทรศัพท์ออกมาถ่ายรูปให้น้องสาวพอเห็นภาพน่าเกลียดถูกเซฟเก็บไว้แล้ว ก็ได้แต่คิดว่าต่อไปเธอจะเอาหน้าไปไหวที่ไหนดีเธอร้องเสียงลั่น “ลบเดี๋ยวนี้เลยนะ!”“ไม่ลบ” อวิ๋นเฉียวก้มมองภาพน้องสาวในโทรศัพท์ “พี่ไม่คิดเลยจริงๆว่าน้องสาวตัวเองจะมีด้านนี้ด้วย พูดตรงๆ นะ ใช้ชีวิตอยู่กับเธอนี่เซอร์ไพรส์จริงๆ ไม่รู้ในอนาคตจะได้น้องเขยจิตใจดีหรือเปล่า”ได้ยินพี่ชายพูดแบบนั้นแล้วก็ได้แต่ยํ่าเท้าด้วยความโมโห “หนูบอกให้ลบไง ไม่ได้ยินเหรอ!”“เวลาขอร้องคนอื่น ใครเขาทำท่าทางแบบนี้กัน”อวิ๋นตั่วคิดว่าเมื่อตกที่นั่งลำบากก็ต้องรู้จักยอมถอย ไว้ให้เขาลบรูปไปก่อน แล้วค่อยคิดบัญชีก็ยังไม่สาย เธอค่อยๆ ขยับเข้าหาพี่ชาย สองมือคล้องแขน พูดจาออดอ้อน “พี่คะ ช่วย…”ยังไม่ทันได้พูดว่าให้ช่วยอะไร คนเป็นพี่ก็ดึงแขนออก กระโดดหนีราวกับเธอเป็นผู้ป่วยโรคเรื้อน “มีอะไรก็พูดดีๆ สิ มืออยู่นิ่งๆ”“พี่รังเกียจหนูเหรอ?” อวิ๋นตั่วถามด้วยความเสียใจคนเป็นพี่ก็ซื่อตรงเสียเหลือเกิน “เธอเป็นแบบนี้ ถ้าจะไม่ให้
