เทียนอี้ “อย่าเศร้าไปเลย ฉันรู้จักที่หนึ่งที่สามารถเข้าไปในโรงเรียนได้โดยไม่มีใครรู้”สถานที่ที่เทียนอี้พูดถึงนั้นก็คือหลังโรงเรียน ตรงนั้นจะมีต้นไม้อยู่ ใกล้ๆกำแพงจะมีต้นไม้ใหญ่อยู่สองต้น มีกิ่งก้านยื่นเข้าไปในโรงเรียน“เห็นไหม แค่ปีนต้นไม้ผ่านกิ่งนั้นก็จะไปตกลงบนกำแพง ตรงกำแพงจะมีเนินดินสูงประมาณเมตรกว่าๆ แถมยังนุ่มมากด้วย กระโดดลงไปได้ไม่มีปัญหา” เทียนอี้พูดพลางชี้ไปที่ต้นไม้อวิ๋นตั่วไม่เชื่อ “นายรู้ได้ยังไง?”เทียนอี้ทำท่าทางราวกับเขาข้ามนํ้าข้ามทะเลท่องยุทธภพมานับสิบปี
“เส้นทางนี้ฉันเคยมาแล้วไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้ง คุ้นเคยเป็นอย่างดีเลยล่ะ”พูดไปพลางมือก็จับต้นไม้ไปด้วย เหยียบๆ ไปก็ปีนไปถึงกิ่งแรก เมื่อขึ้นไปบนกิ่งแรกแล้วก็ง่ายขึ้น เขาปีนต่อๆ ไปสามกิ่ง พอหันกลับมามองอวิ๋นตั่วตัวเองก็อยู่สูงขึ้นไปแล้ว ราวกับเทพเจ้าแห่งสงครามที่กำลังมองผู้คนแน่ะเขาโบกมือให้อวิ๋นตั่ว “เร็วเข้าสิ มัวทำอะไรอยู่ รีบๆ ขึ้นมา!”อวิ๋นตั่วไม่มีทางเลือก จึงได้แต่กัดฟันทำตามเทียนอี้ สองเท้าโอบอยู่บนลำต้น ท่าแรกทำได้ดี แต่ท่าต่อๆ มานี่สิมันไม่ง่ายเลย เธอขยับมือหนึ่งไปก่อนอีกมือก็รับนํ้าหนักตัวเองไม่ไหวจนทำให้ตกจากลำต้นลงไปอยู่บนพื้น ก้นกระแทก เจ็บจนแทบหายใจไม่ออกเห็นแบบนั้น เทียนอี้ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ “โง่จริงๆ แค่ต้นไม้ก็ยังปีนไม่ได้!”อวิ๋นตั่วไม่สนใจเขา เธอคิดคำนวณระยะห่างจากพื้นดินถึงกิ่งแรกของต้นไม้ ในใจค
