ิดว่าแค่จับกิ่งแรกได้ ต่อจากนั้นก็ไม่มีปัญหา เธอยกก้อนหินมาปูไว้ด้านล่าง แล้วกระโดดขึ้นไปยืน จากนั้นก็โอบต้นไม้ไว้อีกครั้ง การะยะด้วยสายตาแล้วเห็นว่าระยะห่างยังอีกไกล ก็ไม่กล้าปล่อยมือข้างหนึ่ง กลัวจะตกลงไปอีก คราวนี้พื้นขรุขระไปด้วยก้อนหินที่เอามาปูไว้ ถ้าเคราะห์ร้ายตกลงไปอาจจะถึงกับต้องเรียกรถพยาบาลเทียนอี้เมื่อเห็นเธอกอดต้นไม้ไว้อย่างกับหมีโคอาล่า ก็รู้สึกว่ามันน่าตลกจริงๆ “กอดเอาไว้นะ ฉันจะถ่ายรูปให้”“เวลาแบบนี้กลับไม่รู้จักช่วยดึงแล้วยังจะมาถ่ายรูปอีก นายมันใช่คนหรือเปล่า!” คนฟังตวาดกลับไปด้วยความโมโห“แค่ถ่ายรูปเอง ทำไมจะไม่ใช่คน?” เทียนอี้พึมพำไปก็เก็บโทรศัพท์ไปด้วย ภาพโคอาล่าอวิ๋นตั่วถูกถ่ายแล้วเรียบร้อย จากนั้นถึงเดินเอื่อยๆ ไปบนกิ่งสุดท้ายแล้วยื่นมือให้อวิ๋นตั่ว “จับมือฉันไว้แน่ๆ ล่ะ!”อวิ๋นตั่วจับมือเทียนอี้ อาศัยแรงของอีกฝ่ายปีนขึ้นไปบนกิ่งไม้กิ่งแรกจากนั้นก็ง่ายขึ้น ค่อยๆ ปีนตามฝ่ายนั้นไปช้าๆ“หลิวอวี่เจ๋อเคยพาเธอปีนต้นไม้ไหมเนี่ย?” เทียนอี้ถามอวิ๋นตั่วทำท่าดูถูกยามที่เอ่ยตอบ“พี่อวี่เจ๋อไม่ทำเรื่องอะไรแบบนี้หรอก!”ถ้าพูดแบบนี้ก็แปลว่าไม่เคย เป็นคำตอบที่ทำให้เขาพอใจมาก “ก็แน่สินอกจากเรียนแล้วเขายังทำอะไรได้อีก”“ห้ามพูดถึงเขาแบบนั้นนะ! ”อวิ๋นตั่วโมโห “เขาทำอะไรได้อีกตั้งเยอะแยะ อะไรที่นายทำไม่ได้เขาก็ทำได้!”ทั้งสองคนปีนขึ้นไปถึงกิ่งไม้ที่สูงเกือบเท่ากำแพงโรงเรียน กิ่งนี้เล็ก
